Цитаты из книги Родныя дзеці

У славу рвуцца жываглоты, А да таго, баліць каму, Яна пасля прыходзіць, потым, Як да Максіма, што ў Крыму...

Чым дагарэць у пустацвеце – Лепш не ўзысці і не цвісці!

А твор павінен мець адзнаку Сваёй зямлі, – інакш ён, брат, Такі ж без водару, без смаку, Як з гідрапонікі тамат.

То слабы духам недавярак Адно і думае штодня – Каб як паболей зжэрці скварак Ды болей выжлукціць віна.

Любіць зямлю! І не наогул, А – гэту! Нашу! Дзе жывём!

Калі на свеце нехта дзесьці Умее добра працаваць, – То ўмее ён і смачна з'есці І – адпаведна – згатаваць!

… Праўда ў творах, Якой бы горкай ні была – Яна ніколі нам не вораг, Не зло для нас і не бяда.

Гады ж баляць, гады цяжэюць. А балючэй за ўсякі боль – Як дзеці любыя чужэюць І варагуюць між сабой.

Ад шчасця слёзы ў іх не льюцца, Ад шчасця – хочацца ім пець.

Свой дом заўсёды ў сэрцы. К яму ідзеш з усіх дарог...

Мы часта думаем: вось недзе! Вось там – прырода! Там – краса! Я па зямлі крыху паездзіў – І хлам з душы павытрасаў. Заблуд і прымхаў вымеў смецце, Мне смешна чуць пра нейчы рай: Для ўсіх і кожнага – на свеце Найпрыгажэйшы родны край!

Усё, чым грудзі ты азвончыў, Што нахапаў ты за жыццё, – Усё абсыпецца аднойчы, Як з дрэва восенню лісцё!

Калі б ды так! Калі б ды кожны З маленства думаў, з першых лет: Які – ці светлы, ці прыгожы – Пакіне ў памяці ён след!

Нам не з жыцця сыходзіць страшна, А з добрай памяці людской?

… радзіма – Не толькі дом, а і клады.

Вучы дзяцей яшчэ з пялёнак: Каб не скаціцца пад адхон – Хай з курганоў тваіх зялёных Бяруць у заўтрае разгон.

Жыццё, якому сам – суддзя.

Справа ў тым, Што калі нават попел-прысак Астыў - нашто капацца ў ім?

Няшчасны той, хто ўсё прымае Да сэрца блізка і ўсур'ёз.

Што ж, скрухі ён пазбыўся з часам - Жыццё на ўсё знаходзіць лек, Яно не любіць, каб няшчасным На свеце чуўся чалавек.