Ваша оценкаРецензии
Ilovethenord11 сентября 2018 г.Читать далееВ этой книге было все, чтобы мне понравиться. Маленький тихий городок , где все с детства друг друга знают . Старинный, вздыхающий по ночам о былом усадебный дом. Заброшенный сад с разрушающейся беседкой, увитой погибшим розовым кустом. Черно-белая фотография интересного мужчины. Пожелтевшее письмо... Давнее нераскрытое убийство... Призраки и воспоминания...
Казалось бы, идеал. Читай и наслаждайся.
Получилось не вполне. Причем до финальной развязки все шло хорошо. Мне были приятны герои, невероятно понравилось описание австралийской природы (все эти разноцветные птички-колокольчики, совы-бубуки, деревья с загадочными названиями, ночные звуки и запахи... ух... как здорово!), задела душу печальная история несбывшейся любви.
Финал убил очарование этой книги.
Как в дурном кино, трусоватое и дрыщеватое добро в рукопашной схватке победило крупное и сильное зло. При этом зло, в предыдущие годы отличавшееся умом и сообразительностью, поскольку умудрилось трижды выйти сухим из воды (один раз - буквально), продемонстрировало потрясающую недалекость - имея за поясом огнестрел, решило в финальной битве с добром использовать палку. Палкой-то оно, конечно, надежнее и быстрее, да. Все так делают. И, конечно же, прежде, чем отбросить копыта, зло не смогло удержаться, чтобы не поведать добру, как оно дошло до жизни такой. Дешевый третьесортный боевичок восьмидесятых.Очень жаль. Но, поскольку это дебютный роман писательницы, очень надеюсь, что ее будущие книги сумеют избежать таких неприятностей.
2412
murkistesa4 декабря 2023 г.Придуманная история, написанная плохим языком. Значительная часть текста написана ради заработка. К концу я уже не помнила, упомиался ли раньше в книге Клив, и что с ним было. Это не уровень настоящей литературы.
053
Sonia25214 марта 2022 г.Читать далееРоман мне понравился. Единственное местами было слишком затянуто. Описание природы и самого особняка выше всяких похвал. Люблю я такие дома с тайнами. Тем более с такими тайнами. Главная героиня Одри после смерти Тони, отца своего ребенка получает в наследство огромный особняк. После того как она находит старый дневник, принадлежащий сестре Тони, Одри потихоньку начинает узнавать, что же случилось на этой земле на самом деле. Автор дает возможность узнать, что происходило с Айлиш и Глендой незадолго до их гибели. Хотя местами меня очень сильно раздражала главная героиня Одри, уж очень она неадекватно себя вела иногда. И многие герои не были раскрыты до конца, хотелось бы чтобы им больше уделялось внимания. Кто убийца на самом деле оказалось неожиданно. Любовная линия между героями не особо впечатлила.
047
banadzev9 декабря 2018 г.Тайны Торнвуда Анна Ромер
Читать далееԺամանակակից, հաջողակ, կոմերցիոն կամ մրցանակակիր գրականությունը ժանրերի խառնուրդ է։ Իհարկե կան դասական դետեկտիվներ, դրամաներ, բայց հիմնականում դրանք ժանրային միաձուլումներ են։ Ջոնաթան Ֆրանզենի «Անմեղությունը» կարող է թվալ քաղաքական դետեկտիվ, մինչդեռ այն մյուսների համար ընտանական դրամա է։ Դոննա Տարտի վերջին վեպը առաջին հայացքից արկածային գրականություն է՝ վիկտորիական ոճով գրված ու ինտելեկտուալ զեղումներով։
Ճիշտ այդպես էլ Աննա Ռոմերի այս վեպն է, որն Ավստրալիայում դարձել է բեսթսելլեր։ Այն դետեկտիվ է՝ արկածային գրականությամբ և կանացի շարադրանքով։ Վեպը մի կնոջ ու դստեր մասին է, ովքեր տեղափոխվում են Թորնվուդ քաղաք՝ նախկին ամուսնուց ժառանգած ընտանեկան առանձնատանը ապրելու համար։
Եվ գլխավոր հերոսուհին սկսում է փորփրել ամուսնու անցյալը՝ չնայած, պետք է նկատել, որ «ամուսին» բառը ադյքան էլ տեղին չէ։ Նրանք թեև մի քանի տարի միասին ապրել են և դուստր մեծացրել, այդպես էլ չեն ամուսնացել։ Թեև գլխավոր հերոսուհին իրեն զգում է հենց այդպիսին։
Մի կողմից վեպը, անցյալի միանգամից 3 մարդու սպանության բացահայտման մասին է, մյուս կողմից՝ մի ընտանիքի ողբերգական պատմություն։ Ընդհանուր առմամբ, Ռոմերը վատ չի գրում, բայց ինձ անընդհատ նյարդայնացնում էր 2 հանմանանք. գլխավոր հերոսուհին անհասկանալի անառողջ հետաքրքրություն ուներ ամուսնու բարեկամների անցյալի նկատմամբ։ Համոզիչ չէր այն մղումը, որով նա այդպես փութերոն փորձում էր ամեն ինչ պարզել։
Եվ երկրորդ. Աննա Ռոմերը շատ բառերով է գրում։ Նրա մոտ բառերից երբեմն հոգնում ես։ Կարծես խմբագիրը ալարել է կրճատել ու քեզ հայտնաբերում ես, որ նյարդայնանում ես անտեղի դետալներից, նկարագրություններից, որ էական չեն։ 511 էջից ստացվեր մի 250 էջանոց քիպլիկ վեպ։ Բայց ընդհանուր առմամբ, վատ չէր։
0147