Цитаты из книги Галасы

Аднак людзей упрыгожвае маладосць, гэтак жа пазней яшчэ раз упрыгожвае старасць. А таксама — каханне.

Няма дзіва: кожны паэт, вядома, не абавязаны быць мовазнаўцам, лічыў Васільевіч, але кожны мовазнавец — паэт паводле паклікання.

Адарваўшыся ад матчыных грудзей, яны тут жа прысмакталіся да чужых нафты і газу...

Маці ягоная была даяркай-ударніцай (то-бок грала на ўдарных інструментах у калгасным ансамблі народнай песні)...

Адзінае, што яшчэ можна паспрабаваць зрабіць, — гэта іх схаваць, як падказвае мне мой інстынкт, успадкаваны ад маіх продкаў, вечна кімсьці акупаваных сялянаў.

Я заўважыў, што людзі, якія паляць, дасягаюць у жыцці большага поспеху. Як усе наркаманы, яны больш хіжыя за тых, хто вядзе здаровы лад жыцця: залежнасць прымушае іх варушыцца.

«Не хочаш сніць – не муч паўкуляў мозгу», гучыць старая прымаўка прафесійных снавідчыкаў.

Адным словам, калі вам няма куды дзяваць вольнага часу, грошай, здароўя й перадусім некантраляванай агрэсіі – абавязкова прыдбайце сабе дзіця.

Наогул дзіўнае пытанне: як можна жыць у чэшскім інтэрнаце і не курыць травы?

Мора зусім не спрыяе мысленню, пагатоў дысцыпліне.

Ну, я сам вінаваты — парушыў першую запаведзь кожнага ананіма: нічога сапраўдным імем не падпісваць!

...у новым стагоддзі аўтарскі тэкст, у адрозненне ад ананімнага, выклікаў у чытачоў большы давер.

Мы, вупары, наогул — нелюдзі мірныя.

У ім нібыта жыве некалькі чалавек адразу — тыповая рыса самотніка.

Да аргенцінскіх рэпатрыянтаў ставіліся не раўнаючы як да нейкай шляхты — збольшага з пашанай і ледзь не бояззю, але часам і з зайздрасцю ды непаразуменнем. Яны былі іншыя. Не толькі з іншай краіны, але і з іншай эпохі.