Казкі жыцьця

Дурны, дурны Дзед: ня воля аднаго, а воля ўсіх толькі й можа мець сілу і права.

Часамі самае маленькае знаходзіцца ў блізкай і цеснай сувязі з самым вялікім. Трэба толькі ўмець знайсьці месца іх стыку.

Ну, з кожнай мясьцінкі зямлі можна пачаць дарогу. А калі б гэтая мясьцінка была б недаступна для людзкой нагі, то па ёй пройдзе хоць думка людзкая і ўсё-ж такі пакіне свой сьлядок і нейкую дарожку праложыць.

Мне здаецца, што большага ня можа быць шчасьця, як адчуваць кожны момант, што ты волен, можаш рабіць, што ты захочаш, можаш ляцець, куды табе зажадаецца.

Хто сам шчасьлівы, таму здаецца, што і ўсе шчасьлівы.

Здалёку ўсё зьяўляецца нам іначай, як яно ёсьць папраўдзе, бо такая ўжо натура і схільнасьць нашай душы — бачыць усё добрае і прыгожае ў тым, што далёка ад нас, што ня з намі.

Жыва, хлопцы, жыва, — будзе водка й піва.

Пусьці сьвіньню пад стол, то яна захоча й на стол.

— Чым цікава гэтае жыцьцё, — казаў адзін дуб, — гэта тым, што яно вечна мяняецца, хоць і йдзе па сваіх пэўных законах, і разгортвае новыя свае старонкі; і колькі-б ты ні жыў, ніколі не пасягнеш яго складанай многалучнасьці.
— У гэтым і ёсьць мудрасьць жыцьця, брат мой дуб, бо калі-б мы пазналі яго таямніцы, нам ня было-б і ахвоты жыць на сьвеце.

Толькі тая веда робіцца нашым сталым здабыткам, якая здабываецца намі самымі.