Цитаты из книги Казкі жыцьця

Дурны, дурны Дзед: ня воля аднаго, а воля ўсіх толькі й можа мець сілу і права.

Часамі самае маленькае знаходзіцца ў блізкай і цеснай сувязі з самым вялікім. Трэба толькі ўмець знайсьці месца іх стыку.

Ну, з кожнай мясьцінкі зямлі можна пачаць дарогу. А калі б гэтая мясьцінка была б недаступна для людзкой нагі, то па ёй пройдзе хоць думка людзкая і ўсё-ж такі пакіне свой сьлядок і нейкую дарожку праложыць.

Мне здаецца, што большага ня можа быць шчасьця, як адчуваць кожны момант, што ты волен, можаш рабіць, што ты захочаш, можаш ляцець, куды табе зажадаецца.

Без змаганьня і няўдач нічога не даецца на сьвеце.

Лепш быць няшчасным, але відушчым, чымся шчасьлівым, ды сьляпым.

Хто сам шчасьлівы, таму здаецца, што і ўсе шчасьлівы.

Здалёку ўсё зьяўляецца нам іначай, як яно ёсьць папраўдзе, бо такая ўжо натура і схільнасьць нашай душы — бачыць усё добрае і прыгожае ў тым, што далёка ад нас, што ня з намі.

Жыва, хлопцы, жыва, — будзе водка й піва.

Пусьці сьвіньню пад стол, то яна захоча й на стол.

— Чым цікава гэтае жыцьцё, — казаў адзін дуб, — гэта тым, што яно вечна мяняецца, хоць і йдзе па сваіх пэўных законах, і разгортвае новыя свае старонкі; і колькі-б ты ні жыў, ніколі не пасягнеш яго складанай многалучнасьці. — У гэтым і ёсьць мудрасьць жыцьця, брат мой дуб, бо калі-б мы пазналі яго таямніцы, нам ня было-б і ахвоты жыць на сьвеце.

Толькі тая веда робіцца нашым сталым здабыткам, якая здабываецца намі самымі.

Як-бы вы ні тлумачылі сабе колектыў і яго мэты, як-бы асабіста ні глядзелі вы на колектыўны склад жыцьця, усё ж такі вы жывіцё, вы мусіце жыць у колектыве і па-за межамі яго, скажу проста, немагчыма бытаваньне асабовасьці.

Шчасьце — гэта найлепшае выпаўненьне волі колектыву, жаданьне прынясьці сябе ў ахвяру колектыву, сузнаньне, што ў яго дабрабыце ёсьць частка твае працы; карацей сказаць: шчасьце — гэта гармонія таго колектыву, да якога ты належыш.

Каб быць шчасьлівым, то трэба, каб і жывот пустым не заставаўся.

Шчасьце можа быць поўным толькі тады, калі ўсе вакол цябе адчуваюць сябе шчасьлівымі.

На сьвеце часта бывае так, што самая простая справа, самая ясная праўда пазнаецца цаной вялікай пакуты — надта цяжкая дарога праводзіць да іх спазнаньня.

І яшчэ трэба дадаць, што першыя месцы бываюць дваякія: на адны мы самі рымсьцімся, а на другія нас цягнуць, узяўшы за вушы.

І хто ведае: быць можа, чым часьцей даведваюцца да нас нягоды, тым глыбей пачуваньне цаны жыцьця, тым ясьней яго сьветлыя моманты.

Вясна — гэта такая пара, у якую адны толькі няўдатнікі, адны бяздольнікі, па справядлівасьці нешчасьлівыя, ня знаюць радасьці. Вясна — гэта пара, калі ўсе сьпяшаюцца скарыстаць гэты час для шырокай вясёласьці і глыбокага жыцьця сэрца.