Сучасная беларуская драматургія. Традыцыі і наватарства

М і к і т а. Не разумею, пры чым тут мой, меджду протчым, светагляд? Можна мець светагляд адзін, думаць другое, гаварыць трэцяе, а рабіць чацвертае, як навучае мой профэсар гэр Спічыні. І я пастанавіў у сваёй аратарскай профэсіі моцна прытрымлівацца гэтай мудрасці.

Перакуліцца з нічога ў нішто — не вялікая мэтаморфоза.

Счастье из чужих рук всегда кислое… Счастье самому себе делать надо…

ДАЧКА. Ну і дурань! Вось скажы мне: «Ты свабодная». I я не ведаю, што рабіць. А так лягчэй. Галоўнае — усё проста. Прыйдзеш у школу — настаўнік кажа: «Чытай гэта». Я і чытаю. Скажа: «Пісаць трэба гэта». Я і пішу. Як на вуліцы паводзіцца — таксама скажуць. А дома — мама. Зварыла крупнік — ем крупнік. Паслала купіць кока–кола — збегала. Класціся ў пасцель — лягла. А свабода — гэта што? Насуперак ці як? Думаць трэба, як над арыфметыкай.

Смерть, как злая собака… Ни бояться, ни в глаза ей смотреть не надо… А уж бежать от неё – ни-ни! Сразу схватит за штаны!

Разумнее любви, жалости и слёз люди ничего не придумали… Да и придумают ли?..

Бабе надо ласковой быть, на солнце чаще смотреть… Тогда и дитёнок родится тёплым и ласковым.

...земле ласку, любовь свою отдавать надо… Тогда она и накормит, и согреет, и силы даст на старости… Она живая… Вот почему мужик пьёт? Да потому как душа его в земле этой, кормилице, отняли землю, потерялся мужик, ищет да всё не найдёт…

Всё на земле от тепла и света… Если душа у человека тёплая и светлая, значит, кусочек солнца по земле ходит… Есть такие люди, есть…

«Калі душа ў чалавека цёплая і светлая, значыць, кавалак сонца па Зямлі ходзіць...» – Мульцік