Тры жыцці княгіні Рагнеды. Пагоня на Грунвальд

Познавший скорбь стремится к любви. Для того и дано человеку изведать несчастья.

Если не будет памяти, если забудут люди, как жили деды и пращуры, - исчезнет народ.

Адна мара - жыць ціха, як мыш у падполлі, каб кот не палашчыў. Маўляў, гэтак дзяды жылі. Узімку наезд, улетку наезд - каго-небудзь абабралі, лупы па дварах развезлі, брагі напіліся, гароху наеліся, пуза пагладзілі і на печы залеглі спіну грэць - літоўскае шчасце...

... перамагчы можа толькі той, хто змагаецца.

А там, у бацькоўскай хаце, вернецца на сваё дзявочае месца, адтуль пайшла яна ў няшчасце, адтуль і да шчасця трэба ісці.

Не смерць страшыць – яна кожнага чакае. Страшыць смерць неспадзяваная – яна лёс адкрывае.

... мала хто ведае, якая гэта пакута для душы - чакаць, жахаючыся, што заўтра, сёння, хутка з'явіцца нялюбы чалавек і будзе тут хадзіць, злосна пазіраць, дакараць.

Яны стаялі ў гэтых нямых абдымках, водзячы пальцамі, як сляпыя, па тварах адзін аднаго, у тым асаблівым шчасці, якое могуць адчуваць родныя людзі, што адшукалі адзін аднаго пасля шматгадовых бедстваў.

Як не распаляй уяўленне, а горада, падобнага на Прагу, яму ў сябе на Літве не ўбачыць.

... няма нічога на свеце, што не пакрылася б з цягам часу попелам забыцця.