Minútka. Tri príbehy

Дэмакратыі сёння – гэта кансэнсус тых, хто багатыя.

Я міжволі усміхнуўся: як можна адважыцца на штосьці, калі не ведаеш, чым і калі павіен расплочвацца?

Ведаеш, браце, чалавек нараджаецца з пэўнай формай душы. І нават калі ўсё зменіцца, яны зусім не кінуцца за табой паміраць за бацькаўшчыну.
Яны проста пачнуць шукаць сабе іншыя гаркамы і абкамы. І знойдуць, можаш мне паверыць. У гэтым свеце складана знайсці настаўніка, прасветленага, а гаркамаў і абкамаў – як гразі.

Бязлюдная выспа. Тры рабінзоны. Мы збіраем зярняткі, змагаемся з драконамі, мурашамі і беларускай доляй. Усё пачынаем нанова.
<…>
Толькі не забіце адзін аднаго. Гэта было б недаравальна – пакінуць мяне адну, на выспе. З драконамі і мурашамі я яшчэ дам сабе рады, а вось беларуская доля…

Проста дэмакратыі сёння — гэта кансэнсус тых, хто багатыя.
Бедных туды проста не прымаюць.

Маска – гэта яшчэ ахова, засцярога.
Зрыванне маскі з іншага – не толькі няветліва. Але і небяспечна. Ніколі не ведаеш, хто апынецца пад маскай – чалавек ці шатан.
Ведаеш, па зямлі ходзіць многа пярэваратняў, галодных духаў, у чалавечым абліччы. Палююць. Чакаюць момант.
Чалавек без маскі, без апранахаў – гэта голая малпа на голай зямлі. Яна напалоханая, яна не разумее, што тут робіць.
Усё, што яна можа – крычаць ад жаху, разумеючы, што яе чакае. Чым усё скончыцца.

...у сваіх пошуках шчасця мы звычайна глядзім наперад і думаем, што яно прыйдзе адтуль, а яно проста ціха ляжыць у мінулым, у тым нябачным куфэрку, які заўсёды з намі, — і чакае, калі мы будзем да яго гатовыя.

Дрэва ведае, як быць дрэвам.
А чалавек не. Ён толькі вучыцца быць чалавекам. Ён заўсёды ў дарозе. І дарога заўсёды ў ім.

Палітыка, сапраўдная палітыка, адбываецца цяпер не на агорах, і не на барыкадах, а ў цішыні сакрэтных лабараторый, дзе праектуецца свет звычайнага чалавека, ягоныя думкі, эмоцыі, каштоўнасці.
І тое, што вы бачыце вакол сябе, што прадстаўляе сябе як трэш, кіч, масавая культура, і хоча, каб яе лічылі стыхійнай, народнай, - чымсьці натуральным, - насамрэч, гэта тонкі і высокатэхналагічны прадукт, зроблены на замову.

Вусціш – гэта разуменне таго, што сусвет выдатна мог бы абысціся без чалавека. Што нічога – у халодных касмічных прасторах – не патрабуе нашай прысутнасці. І ніхто не заплача – там, далёка, калі ўсе мы раптам знікнем.

Яна [мудрасць] любіла чамусьці абыходзіцца без словаў.
Яе трэба было апазнаваць па паўзах, маўчанні па асцярожным дрыжанні цішыні пасля ўсіх словаў.
Сапраўды, каб загучала слова, мусіць быць цішыня.
Патрэбны разрывы, паўзы. Маўчанне, зрэшты. Толькі ў маўчанні, пасля ўсіх словаў, чалавек пачынае разумець, кім ён ёсць насамрэч.

Людзі плацяць невядома за што, незразумела каму. І потым расказваюць, якая гэта была раскоша. І якую асалоду яны атрымалі ад гэтага перасмажанага кавалка мяса. З півам, канечне.

Грамадзяне.
Тое ж, што засталося, — закормленая і адурманеная маса, якая ўсе свае думкі і ўсе эмоцыі бярэ з вечаровай тэлепраграмы. Альбо з ранішняга коміксу, у які даўно пераўтварылася наша свабодная прэса

І тое, што вы бачыце вакол сябе, што прадстаўляе сябе як трэш, кіч, масавая культура, і хоча, каб яе лічылі стыхійнай, народнай, — чымсьці натуральным, — насамрэч, гэта тонкі і высокатэхналагічны прадукт, зроблены на замову.

Спускацца заўсёды больш складана, чым узыходзіць. Тыя, хто быў на вышынях, ведаюць пра гэта.

[У краіне ценяў] яны, маленькія цынавыя жаўнерыкі, вядуць сваю апошнюю вайну. Іх усё меней. І адзін за адным яны прападаюць. І цемра вакол усё больш густая.

Францішак жа гаварыў пра ўзвышэнне. Пра пустату нябёсаў. Пра тое, што выбар заўсёды ёсць.
І што спускацца насамрэч нікуды непатрэбна. Бо свет, як ён існуе ва ўяўленні звычайнага чалавека, і ёсць пекла.

На трэці дзень прыйшла саламандра і кінулася ў агонь. Ён назваў яе для сябе саламандрай, хаця гэта была жамяра, падобная да саранчы альбо багамола. Яна ўскочыла ў вогнішча і ўмомант згарэла, пераўтварылася ў жменьку попелу.
Саламандры наадварот, з агню выходзяць, прыгадаў ён.

Адзін з іх [адзін з журналістаў] напісаў яго палітычны партрэт, здзеклівы і несправядлівы. Ён пісаў пра яго як пра наіўнага хлопчыка, рамантычнага героя эпохі змагання, які так і не выйшаў у першы шэраг дарослай палітыкі, так і не стаў галоўным. І які цяпер стаіць недзе ўбаку — маленькі цынавы жаўнерык, у кароткіх штоніках, з бел-чырвона-белым сцяжком — сумны і забыты.