Цитаты из книги Leonidy se nevrátí

Чалавек можа ўсё. Межаў яго сіле няма, калі наперадзе агонь надзеі. Гэта вельмі добра ведаюць гуманісты, фанатыкі і закаханыя.

На грошы, якія забірала вайна, можна было б даць усім гэтым хлопцам вышэйшую адукацыю.

Яніс узважыў бохан на руцэ. — Н-да, — сказаў ён, — цяпер я разумею, чаго гэта беларусы ў свой час адны адбіліся ад татар. — Што, сілу дае такі хлеб? — Крый божа. Проста яны гэтым хлебам адбіваліся. Як кінуць так жарон, дык дзесяцёх татараў на конях як не было.

У вас ёсць народ. Ёсць павага да чалавека, любоў да яго. Хіба гэтага мала?

Каханне не пытае, замужам каханая ці не, здаровая яна або хворая, шчырая ці нядобрая. Яно кахае, і гэтым сказана ўсё.

І ў вас і ў нас адна хвароба. Усю сваю гісторыю мы задніцай думалі.

Заўсёды каханне таго, які пакахаў спачатку — мацнейшае, а ў таго, хто пакахаў другім — больш эгаістычнае і незалежнае.

Калі прыходзіць час — чалавек бярэ з сабою толькі тое, што змяшчаецца ў невялікі чамадан.

Не, продкі не адышлі,.. яны тут і заўжды будуць тут: як песня, якую мы атрымалі ад іх, як іхнія радасць і боль. Яны расквітаюць усмешкай на нашых вуснах, і іхняя журба — гэта наша журба.
I калі мы плачам — мы плачам іхнімі слязьмі.
Бо ніхто не ўцячэ ад іх, як не ўцячэ ад сябе....
Продкі мае, любыя мае, мір вам.

... як цяжка — часта проста немагчыма — абудзіць народ, калі ён засне…

... гэта была радзіма, роднае гняздо, тое, што нельга ўзяць ад чалавека, хіба толькі разам з жыццём.

...кожнага чалавека, які сустрэўся з табою па дарозе і ідзе ў той самы бок, што і ты, – вельмі-вельмі берагчы і не губляць з вачэй.

Блудны сын прайшоў усе стадыі прыніжэння, ён не можа нават прыпасці да рук бацькі, бо развучыўся любіць. I ў сыне, галаву якога з'ядае парша, мы часам угадваем саміх сябе, калі нам цяжка і патрэбна рука, што можа апусціцца на тваю галаву. Нам неабходна гэта.

...вялікае пачуццё — гэта зусім іншая справа... Але такое прыходзіць рэдка... I, на жаль, не да ўсіх.

... калі ты сапраўдны чалавек – заўжды трэба жыць. Каб множыць дабро.

І, як ні стараюцца, каханне гіне, бо кожны не можа дараваць другому нежадання ахвяраваць сабой.

Мозг нейкі тупы. Ніводнага слова, ніводнай думкі.

Трэба было жыць. I невядома было, як жыць. Перш за ўсё трэба было спалiць усе масты, што звязвалi яго з мiнулым.