Дагератып

Дождж ідзе, як быццам яму за гэта плоцяць.

Пусціць ідэаліста кіраваць — усё роўна, што даць дзіцяці лейцы наравістых коней.

Але я ніколі не любіла мараль у канцы казак. Асабліва пасля працы ў дзяржаўнай газеце.

Калі няма чаго сказаць пра змест кнігі ці выставы, гавораць пра іх духоўнасць. Калі дзяўчына не падабаецца, як... дзяўчына, самы час паразважаць пра яе высокія духоўныя якасці.

А ў тутэйшых людзей адна мара, можа, чулі прымаўку: каб можна было быць узімку катом, улетку пастухом, а на Вялікдзень папом.

Каго толькі не выбілі ў тутэйшых нетрах. Феніксаў, аднарогаў, паўстанцаў...

Найлепшае апраўданне ўсіх дыктатараў — што простыя людзі не здольныя да дзяржаўнай дзейнасці.

Як чарта ні хрысці, усё адно: "У балота пусці".

Калі доўга заганяць у сябе гнеў, ён рана ці позна выбухне шалёным супрацівам.

У пекле балбатлівых прымушаюць лізаць распаленыя патэльні.