Урб@н.М: Адзін дзень не майго жыцця

Хто рана ўстае — той бабуля ў паліклініку.

Крытык Мікола Яновіч:
-- Прывабіла новая з’ява ў беларускай літаратуры – мэшап. Як і ўсё беларускае, мэшап на беларускай глебе ідзе сваім шляхам. У адрозненне ад класічнага накірунку, у рамане Ганны N – мэшап поліфанічны, і ён, так скажам, распылены па ўсёй кнізе, якая ёсць арыгінальным творам, а не стварае аснову твора і не сканцэнтраваны ў нейкім адным месцы. Гэты прыём, дарэчы, не новы. Па такіх канонах ствараліся летапісы.

Я не даляр, каб усім падабацца.

Калі характар паказвае жанчына, пра яе гавораць "сука". Калі характар паказвае мужчына, пра яго гавораць "выдатны хлопец".

— А я калекцыяную партрэтны жывапіс.
— ?
— Збіраю партрэты прэзідэнтаў. Ну, розных "зялёных" франклінаў, грантаў, лінкальнаў...

— Працую зараз над рэкламай сэкс-шопа. І прыходжу да канцэптуальнага пытання: чаму жанчын у асноўным прадаюць цалкам, а ад мужчыны — толькі адзіную дэталь?

На кардыяграме жыцця шчасце — гэта інфаркт. Дык вось іх не можа быць шмат...

Ведаеш, што самае страшнае для жанчыны пасля здрады? Адчуць, што свет не абрынуўся.

Маладая маці: Я ехала ў аўтобусе цяжарная. Стаяла побач з мужчынам, што раскапусціўся на сядзенні. Калі яму бабуля зрабіла заўвагу, каб саступіў мне месца, ён адказаў: "Яе мужык атрымаў задавальненне, а мне ёй месца саступай?!"

— А яшчэ са мной кагнітыўны дысананс нядаўна здарыўся: рускае слова "верующий", аказваецца, мае ступень параўнання — "глубоко верующий"... быццам верыць можна "мелка" — нават у веры ёсць месца для манеўра. Вось у беларускай — вернік — і ўсё.