Цитаты из книги Евангелле ад мамы

І як хапае ў цябе дабрыні І цярпення ўвогуле, Каб у свае несканчоныя дні Чуць столькі хлусні, Бачыць гэтулькі погані, Гэтулькі поскудзі, Як ты трываеш, Госпадзі!

Гэта ў старасці дні юначыя Наракаюць, Што іх з'іначылі.

Горад – тая зямля, Якую пазбавілі Лесу, рэчкі, поля.

Горад вецер падмёў, Смецце ў кучах адзіных Ад панельных дамоў Да панельных бландзінак.

Мы заўважаем па сябрах, Наколькі пастарэлі самі.

Не толькі думаць, Дыхаць трэба На мове роднай, і тады Табой не будзе неба грэбаваць

Пакутнікаў хапала нацыі, Змаганцаў не было каб густа.

Як гаварцьмем з рознаю поршаю, З той, Што сябе называе вялікаю, Мы даказалі У бітве пад Воршаю Не толькі мечам, Не толькі пікаю.

He прасі заставацца ўдачу, Не малі затрымацца хвалю. Сэрца мудрых — у доме плачу, Неразумных — у доме балю.

Чалавек нараджаецца з плачу, Хісткі дол з плачом пакідае. Цешыцца маладосць: я трачу! Старасць цішыцца: я — скупая...

Страх напаў. Змрок найшоў. Ноч залегла намоклай калодкаю. Праз зашклёныя вочкі Каменных кашоў Хоча выліцца Электрасвятло халоднае…

Эміграцыя – вечны рух. Эмігруюць птушкі ў выраі. А куды Эмігрыруе дух, Калі З цела душа эмігрыруе?

Дзве жанчыны на свеце Умеюць самаахвярна чакаць, Гэта маці й старасць. Хоць і не заўсягды Іх чаканне збываецца, З падумкамі разнаякімі, З нецярплівасцю аднаякай Чакаюць абавязкова З пачатку свету…

Мы толькі плодзім мітусню І робім тлум усіхнім, Нахабна будзім цішыню – І ўрэшце самі ціхнем.

Расія, як тая квактуха, Сядзела трывала й глуха На яйках, а выявілася – На мінах, На яйках курыных, качыных, Гусіных, арліных,– Усе пад сябе падграбала, А ўсё здавалася мала.

Пасля вайны Быў самы багаты той, У каго быў бацька жывы.

Спадчына – Пупавіна, Што лучыць з Сусветам, з прасветам, З прабацькаўшчынай, з праайчынай, І досвіткавай лучынай Доўжыць імгненне Прапрашчураўскага агменю.

Вочы маюць сляпыя, Вушы маюць глухія, І бязмозгія не без ілбоў. Настальгія па настальгіі – Гэта й ёсць Да Радзімы любоў.

Беларусь, Як удава па вайне,— Hi апірышча, ні прыпірышча.

Узыходзіць сонца, каб зайсці, I заходзіць узысці нанова. Што было, паўторыцца ў жыцці, Бо жыццё — няспыннасці аснова.