Μια εικόνα … Χίλιες λέξεις!

Μαύρα περιβραχιόνια
Φοράω μαύρα περιβραχιόνια
μα τα χέρια μου στάζουνε πάντα αίμα.
Μη με κοιτάς απορημένος «άνθρωπε»
φοράω μαύρα περιβραχιόνια
ως τυπική ένδειξη πένθους.
Έτσι με έμαθαν
«όταν πεθαίνει κάποιος φοράμε μαύρα» μου είπαν.
Φοράω λοιπόν μαύρα περιβραχιόνια «άνθρωπε»
μα δεν μου σφουγγίζουν το αίμα.
Αυτό το αίμα των παιδιών, που ύψωσαν σφιγμένη
τη γροθιά τους
που φώναξαν, που πάλεψαν
που αρνήθηκαν να μην είναι άνθρωποι.
Είναι το αίμα που χύθηκε και χύνεται «άνθρωπε»
κι εγώ δεν ήμουν μαζί τους ούτε μια φορά
να υψώσω τη γροθιά μου, να σπάσω τη σιωπή
να παλέψω να πέσει το τείχος της αδιαφορίας.
Ανάλγητη μαζί με τους πολλούς
με σαπισμένη ψυχή από το φόβο.
Κοίτα με τώρα φοράω μαύρα περιβραχιόνια
μπας και καλοπιάσω το τέρας που μου επιτίθεται
που με ρωτά και με ξαναρωτά «πού ήσουν τότε;
πού είσαι τώρα;»
Φοράω μαύρα περιβραχιόνια
από την κορφή ως τα νύχια
πολλά πολλά φοράω κοίτα σε λίγο θα με πνίξουν
και δεν θα παίρνω ανάσα.
Η καρδιά μου θα πάψει να χτυπά μα όχι
κι εκείνων των παιδιών με τις σφιγμένες γροθιές
που βγήκαν στους δρόμους ξανά και ξανά
και με περίμεναν, ναι, με περίμεναν
τα παιδιά μου... τα παιδιά σου «άνθρωπε»
μα δεν πήγα... δεν πήγα
εκείνοι δεν έκαναν πίσω... δεν κάνουν πίσω
εγώ φοβάμαι... ναι φοβάμαι...
Άννα Ρουμελιώτη

Το άλμπουμ
Το Άλμπουμ
(μην αδιαφορείς για ό,τι βλέπεις,
να το βλέπεις καλά).
Κοιτάζω τις φωτογραφίες,
μαζεύω το μυαλό μου
απ’ τις τύχες του κόσμου,
συγκεντρώνομαι
και κερδίζω το μεγαλείο,
του να είσαι ο εαυτός σου!
Ω! Ναι, πόσο με χαροποιεί!
Γελάω.
Είχα κάτι μέρες να γευτώ λίγο γέλιο
κι αυτό μου δίνει ζωή.
Κι αναρωτιέμαι:
πόσο στ’ αλήθεια σε γνωρίζω;
Μα δεν έχει σημασία,
σημασία έχει ότι οι άνθρωποι
με ενδιαφέρον για τη ζωή,
αυτοί που γεμίζουν τις ώρες τους
με έργα... ναι ανθρώπινα,
δε σπουδάζουν την κοινωνική επαφή,
την αντλούν από την τράπεζα των αξιών!
Έλεγα για τις φωτογραφίες, υπέροχες
δεν είναι βλέπεις απ’ το μέτωπο,
δε δείχνουν ανοσιουργήματα
συνανθρώπων μας, αποτροπιαστικά.
Θα μπορούσε να ’ναι κι έτσι
μέρες που είναι...
Δείχνουν όμως τον τρόπο
να περνάς καλά:
τα ρούχα, τα χρώματα η περιποίηση,
βγάζουν τους ανθρώπους απ’ την αφάνεια.
Το μυαλό δυστυχώς
δε μπορεί σα ρούχο
να αγορασθεί και να πουληθεί,
είναι σταθερή αξία
ή το έχεις ή δεν το έχεις.
Όποιος διαθέτει μυαλό,
παράγει έργο
κι όποιος παράγει έργο αποκτά φίλους
-όλα αυτά βέβαια στο πλαίσιο
του θέλω άρα μπορώ.
Έτσι παρήγαγες έργο,
απέκτησες φίλους
και ήθελες,
γι’ αυτό μπόρεσες.
Άννα Δεληγιάννη-Τσιούλπα

Υλικά σε τιμή ευκαιρίας
...όσοι μείνανε μαζί μου, για μια μέρα, μια ώρα,
ένα όνειρο,
φεύγοντας νιώσανε θύματα, χτυπημένα
από τις σκληρές και άπονες πλευρές μου
Θύματα που ακόμα κείτονται περιμένοντας άλλοι
τα κοράκια και άλλοι τους από μηχανής θεούς.
Ο χρόνος κάνει τον μύθο παραμύθι, ψέμα, λόγια.
Λόγια εύκολα ειπωμένα, με την γλύκα
της πρώτης φοράς, κάθε φορά.
Η προειδοποίηση στην πόρτα εισόδου
δεν διαβάστηκε ποτέ με προσοχή,
ήταν βλέπεις η λαχτάρα τέτοια που έκανε
τα πάντα θολά γύρω μας.
Ο ρόλος χιλιοφορεμένος, όπως και τα εσώρουχα
που πια δεν ξεχώριζες τα αρώματα,
ούτε καν τα γυναικεία από τα αντρικά.
Είναι το σώμα προς κατεδάφιση και τα υλικά θα
πωληθούν σε τιμή ευκαιρίας, εξευτελιστικής,
όπως και οι τόσες υποσχέσεις
περί αιωνιότητας.
Erina Espiritu

Το δωμάτιο
Σ' ένα δωμάτιο υγρό, σε βρήκε κι αυτό το βράδυ
Έξω απ' το παραθύρι, πάγωσε ο ήλιος και μια βροχή,
ματώνει το περβάζι
Κοιτάς γύρω σου, ένα κουτσό τραπέζι, ένα αδειανό
ποτήρι κι ο τοίχος
Ο τοίχος που χωρίζει
Γυρνάς το βλέμμα, ψάχνοντας κείνη τη χαραμάδα
Το λιγοστό φως που έφερνε και σε συντρόφευε
Τώρα, δίχως ήχο η φωνή και στο βλέμμα η αγωνία
Ο ίσκιος του θανάτου κυματίζοντας επτά πέπλα
στήνει ξέφρενο χορό. Και συ, κοιτάς επίμονα τον τοίχο
Το φως φαντάζεσαι, τα χέρια απλώνεις, ανάμεσα στα
δάχτυλα αχτίνες αιωρούμενες και σκόνη
Μικρό πουλί, τραυματισμένο χελιδόνι. Πέταξες,
ψάχνοντας γενέθλια πατρίδα
Η ζήση σου ένας σταυρός, στα χείλη πικρό κρασί
-μοναχικό μεθύσι-
Τώρα, μιαν άνοιξη, καρτεράς και συ, μια Κυριακή,
μια Ανάσταση προσμένεις
Ο τοίχος έπεσε
Το δωμάτιο πλημμύρισε φως.
Ρούλα Τριανταφύλλου