τρενογραφίες μία πρωτοβουλία από

Τρενογραφίες
Ράγες σε παράταξη χαράζουν μια διαδρομή
Για πού ξεκινήσαμε και για πού τραβάμε
Καθυστέρηση μισάωρη, λόγω κατολίσθησης
Εμπόδια στο δρόμο ξανά
Μα οι ράγες εκεί,
τόσα χρόνια αντέχουν
τόσα δρομολόγια,
τόσες ρόδες να κυλούν
πόσες ιστορίες μπορούσαν να πουν,
γιατί η ζωή έτσι κι αλλιώς είναι ένα ταξίδι
ή μήπως πολλά (;)
που τρέχουν παράλληλα σαν τις ράγες
αν συναντηθούν, λάθος κατασκευή!
Γι’ αυτό το παρελθόν με το παρόν δεν συναντιέται
Γι’ αυτό οι περισσότεροι νιώθουν να κυβερνιούνται
από δύο ζωές
Γι’ αυτό η ζωή που ζούμε και αυτή που θα θέλαμε
διαφέρουν
Δεν έχω μόνο δυο ζωές, οι ράγες έχουν διασταυρώσεις!
Δεν είναι μονόδρομος
Δεν υπάρχει μόνο ένα τρένο
Δεν βρίσκεται σε κάθε τρένο ένας επιβάτης
Σε κάθε σταθμό υπάρχει και άλλος εν αναμονή
Πώς μπορείς να αποφύγεις τη διαδρομή,
την επιλογή της διασταύρωσης,
την επιλογή του τρένου,
το τρένο το ίδιο
Ακόμα και το ποιος θα φανεί ξαφνικά στον σταθμό;
Η ζωή σταθμάρχης, οδηγός και μηχανικός
κινεί τα νήματα,
μαριονέτες εμείς στο κάλεσμά της
Κατερίνα Τσικουράκη

Το τρένο της ελπίδας
Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή
σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα,
πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη
σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα.
Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί
και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα,
φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή,
κι η ελπίδα μπάρκαρε να πάει σε άλλη χώρα.
Κάθε μια μέρα φέρνει η θάλασσα κορμιά
όμως δεν μένει πια εδώ ο Ξένιος Δίας,
η φτώχεια σβήνει κάθε του κληρονομιά,
βγήκε κι εκείνος στο Ταμείο ανεργίας.
Αθήνα-σύνορα τα πούλμαν στην σειρά
κι ο δρόμος ύστερα σπαρμένος με αγκάθια
μάνες, πατέρες με παιδιά στην αγκαλιά,
τα ‘‘νήματα’’ να κόβουν μέσα απ’ τα χωράφια.
Και να που τώρα ακολουθούνε τις γραμμές
κουρέλια ανθρώπινα που γνώρισαν τον πόνο
που έχασαν όλα όσα είχαν μέχρι χθες
δεν έχουν άλλο πια, η ελπίδα μένει μόνο.
Χιλιάδες σε μια αποβάθρα οι ψυχές
όμως το τραίνο της ελπίδας μόνο ένα,
κοιμάται η Ευρώπη δίχως τύψεις κι ενοχές
κι ας έχει τόσο τα σεντόνια λερωμένα…
Ποιος πια να ανέβει στα βαγόνια του αυτά;
Κάνουν κι εκείνα ό,τι μπορούν να τους χωρέσουν,
να μην χωρίσουν τους γονείς απ’ τα παιδιά,
την μοίρα τους μαζί να βρουν για να μπορέσουν.
Έχουν γνωρίσει κάποτε την προσφυγιά
και είναι με δάκρυα από τότε ποτισμένα,
ξέρουν πως είναι η μόνη πια παρηγοριά
για όποιον ψάχνει μια ζωή πέρα στα ξένα.
Και όταν φεύγουν φορτωμένα με ψυχές
θέλουν ξανά γρήγορα πάλι να γυρίσουν
να ξεπεράσουν τις δικές τους αντοχές
και πιο πολλούς μες την αγκάλη τους να κλείσουν…
Σπύρος Μακρυγιάννης

Πρώτη αποστολή
Άραγε πού μας πάει τούτο το σαπιοβάγονο
κανείς δεν ξέρει
μας είπαν πως μας παν κάπου καλά
μα κάτι μέσα μου σα να μου λέει πως δε θα ξαναδώ
τη Σαλονίκη
κοιτώ τον τόπο
ξένος μου φαίνεται και άγονος
σκλήρυνε το καλό μου μάτι
μα αυτές οι ράγες
όσο κι αν γυαλίζουν
ξέρω
ξέρω
μας πάνε
αλλά πού
«Κάπου καλά! Ησυχάστε!»
«Κάπου καλά!»
Μετράω εφτά κεριά
κι οι δρόμοι ν’ αρμενίζουνε στα πλάγια μου
φεύγουν οι κόσμοι
πάνε
στους αθλίους με το κόκκινο πένθος και
τον αγκυλωτό σταυρό
Μετράω εφτά κεριά
κι αυτοί μας πάνε
το τρένο σιωπηλό γράφει πορείες
σα να ψιθυρίζουν τα βαγόνια
σα να μου λένε «Πήδα!»
μα όχι
εγώ μετρώ κεριά
εφτά
εφτά
εφτά
Μας πάνε
Η ψυχή μου μετρά εφτά κεριά
μα όσα να ανάψω
ένα περισσεύει
Η ψυχή μου μέτρησε εφτά κεριά
μόνο τα έξι δρόμος
μια δυο τρεις
οι άλλες κυλήσαν γρήγορα
μας πάνε
έξι μέρες
κάπου καλά!
μετρώ κεριά εφτά
μέχρι που φτάνω
Άουσβιτς
1943
ημέρα έκτη
πρώτη αποστολή
μετρώ κορμιά κλεφτά
θάνατος
θάνατος
θάνατος
Παναγιώτα Καραγιαννίδη

Το τρένο της ζωής
Δεν θέλω να σταματήσω το δρομολόγιο του τρένου
και ας είναι παλιό και το πιο σκουριασμένο
όχι μη μου ζητάτε να κατέβω
είναι ό,τι ονειρεύτηκα αυτό το τρένο.
Και αν στον σταθμό του τρένου ακόμα περιμένω
είναι γιατί η καρδιά μου τον πόνο δεν άντεξε
για τα παιδιά που κοιμούνται στις ράγες του τρένου
αγκαλιασμένοι με τα όνειρά τους μας χαμογελάνε.
Και αν στο άλλο τρένο πάλι θα ανέβω
το σκοτάδι στο τούνελ δεν θα τρέμω
την αδικία και ό,τι κακό υπάρχει στον κόσμο
στη σκευοφόρο του τρένου θα κλειδώνω.
Μη με αναγκάζετε από το τρένο της ζωής να κατέβω
θα ψάξω μια άλλη πατρίδα τις πληγές να γιατρέψω
μια πατρίδα που μιλάει όλες τις γλώσσες,
εκεί που το φως δεν σβήνει ακόμα και στο τούνελ.
Teuta Sadiku

Ταξιδεύοντας
Μέσα απ' το τζάμι του τραίνου
έβλεπα τον εαυτό μου να τρέχει ξοπίσω μας
με την μορφή ενός άγριου λύκου.
Διασχίζοντας σκοτεινές πολιτείες
(κι άλλοτε περνώντας
ανάμεσα από λοφίσκους
που μυρίζουν θυμάρι)
στάθηκε ξαφνικά και
κοιτάζοντας πίσω για στερνή φορά
τα δέντρα και τον ουρανό
σκεπασμένα από ομίχλη
τον έχασα...
Κατεβαίνοντας στον σταθμό
συνάντησα την ίδια μορφή
πιο γερασμένη
σχεδόν τυφλή
με την αγωνία ζωγραφισμένη πάνω της
να ζητιανεύει ανάμεσα
στις γλάστρες του δρόμου.
Πόσες ζωές μισοτελειωμένες στους σταθμούς...
Το τραίνο μ' ένα αγκομαχητό
ξεκίνησε την πλάνα πορεία του
με φώτα σβηστά για ένα ταξίδι
που δεν γυρίζει πίσω
λαβωμένο στο πέρασμα του χρόνου.
Απόμεινα εγώ μ‘ ένα κομμένο χαμόγελο
και την καρδιά σταματημένη
να ψάχνω στο σταυροδρόμι
τον δρόμο για το σπίτι.
Χάνομαι...
Άννα Γεωργαλή

Τα τρένα που φεύγουν
Δε γνωρίζεις πού πάνε
Ποιοι ταξιδεύουν
Τι κουβαλάνε
Μόνο σαν ακούσεις το σφύριγμα θα σκεφτείς πως φεύγει
Μπορεί να λυπηθείς
Να πεις κρίμα που δεν είμαι μέσα –
Και με βαριά καρδιά να σέρνεις τα βήματά σου
καθώς εκείνο θα τρέχει να ανταγωνιστεί με τον άνεμο
Να ταράξει την ηρεμία των φύλλων
Να γνωρίσει νέες πατρίδες, νέους ανθρώπους,
νέα αρώματα
Γιατί κάθε στάση, άλλη ανάσα
Άλλη ανάσα, άλλος παλμός
Και γιατί έτσι είναι τα τρένα που φεύγουν –
Αφήνουν πίσω τους μια ιστορία να γράψουνε άλλη
Ταξιδεύουν νύχτα μέρα χωρίς να ρωτούν αν ενοχλούν
τη γαλήνη σου
Και περιμένουν
Σε κάθε σταθμό
Σε κάθε γωνιά
Να περάσεις, να κάτσεις
και να απολαύσεις τη διαδρομή σου.
Λοιπόν. Τι λες;
Είσαι να φύγουμε μια μέρα ξαφνικά;
Να φτάσουμε για πάντα στον σταθμό μας;
Χριστίνα Γαλιάνδρα

Στους σταθμούς της ζωής
Στις ράγες των τρένων ξεχειμώνιαζες.
Μες στον βοριά, στην παγωνιά
στου κρύου αγέρα τη δίνη
και στου χιονιά την αγκαλιά
ζεστή καρδιά εσύ ξεδίπλωνες.
Την άνοιξη οι ράγες σαν λουλούδιαζαν
κι οι νύχτες λούζονταν τη μαγιάτικη δροσιά
εσύ γλυκά τραγούδαγες
κι ώσπου να έρθει η αυγή στιχάκια σκάρωνες
αφιέρωση να κάνεις στα πουλιά.
Τα καλοκαίρια τα καυτά
κάτω απ’ του ήλιου τη φλογισμένη ελπίδα.
Στις οροφές των βαγονιών σκαρφάλωνες
με ψάθινο καπέλο συντροφιά.
Να δεις καινούρια μέρη αναζητούσες
ταξίδευες με φόντο τον ορίζοντα κι ανθούσες.
Σαν έρχονταν τα πρωτοβρόχια
και σκόρπαγαν χάμω στη γη
τα φύλλα απ’ τα κλαριά
κι η φύση ξεγυμνωνόταν
στο καλωσόρισμα του φθινοπώρου.
Στα αταξίδευτα βαγόνια έβρισκες μια γωνιά.
Ξαπόσταινες για λίγο κι έκανες όνειρα
για το επόμενο ταξίδι
στις ράγες των τρένων, στους σταθμούς της ζωής.
Άννα Ρουμελιώτη

Ο σταθμός
Μες στον σταθμό περιμένω το τρένο να ‘ρθεί
και οι διαβάτες περνούν πάνω-κάτω βουβοί.
Θέλω να φύγω μα όλο κοιτώ
στέκομαι μήπως σε δω.
Βλέπω το τρένο ζυγώνει αργά
μα εσύ στο πουθενά.
Τρέχει ο κόσμος Θεέ μου τι συνωστισμός
ποιος θα προλάβει μέσα να μπει.
Μα εγώ θα περιμένω και θα επιμένω
κάποια στιγμή να φανείς.
Με ένα μισό τσιγάρο στο χέρι αναμμένο
να τρέχεις, να φτάσεις, να ‘ρθείς.
Έμεινα πια τελευταία και ακόμα κοιτώ.
Έχει αδειάσει ο χώρος κι ο εφιάλτης που ζω,
μα εγώ στριφογυρίζω και παραπατώ
πέφτω μπροστά στον τροχό.
Νιώθω το τρένο να φεύγει αργά
βλέπω δυο άσπρα πουλιά.
Έλλη Σαμαλίδου

Ξέχνα τους σταθμούς
Ξέχνα τους Ήλιους και τα άστρα
η ζωή σε βούρκους συχνάζει
ματωμένα γυαλίζει κάδρα
και με τους δαίμονες αράζει
ξέχνα θεωρίες και λόγια
που την αλήθεια μάς χαλάνε
του έρωτα τα εμπόδια
είναι οι πράξεις που πονάνε
ξέχνα υποσχέσεις και όρκους
τα γεγονότα μας ορίζουν
γεννιόμαστε μέσα στους βόθρους
με ψυχές που τόσο μυρίζουν
ξέχνα κι εμένα που σου μιλώ
είναι η ανάγκη μου τέτοια
να πουλάω ό,τι αγαπώ
και να με τραβάνε τα ξένα
μα
σε ένα τρένο μαζί μου αν ‘ρθεις
θα νοιώσεις της ζωής μου τα βάθη
σε ένα γυμνό βαγόνι θα βρεις
εσένα, ονείρατα και πάθη.
Σωκράτης Τσελεγκαρίδης