τρενογραφίες μία πρωτοβουλία από

Рейтинг LiveLib

5,0

1 оценка

• 5
  100%
• 4
  0%
• 3
  0%
• 2
  0%
• 1
  0%

Ваша оценка

Отметить эмоции

Прочитали 1Хотят прочитать 1

Рецензии

• 

  Little_Dorrit10 января 2017 г.

  Συνηθίζω να ταξιδεύω με τρένο. Οπουδήποτε. Θαυμάζω τις ομορφιές.Ο καιρός περνάει τόσο γρήγορα. Το τρένο έφτασε στο τάδε μέρος την τάδε ώρα..... Είναι δύσκολο να το καταλάβει κανείς. Δεν ξέρω γιατί. Είμαι ένας περιπλανώμενος οδοιπόρος, ένας ταξιδιώτης. Θέλουμε να είμαστε κύριοι του ευατού.Δεν είναι εγωιστικό. Ταξιδεύοντας μαθαίνει κανείς πολλά πράγματα.

  Такими были ощущения у меня от чтения этого сборника. Ведь на самом деле абсолютно не важно куда путешествовать, какая перед вами станция или во сколько прибывает поезд, потому что любое путешествие даёт какой-то уникальный и неповторимый опыт. И нет в этом ничего эгоистичного и постыдного, потому что если внутри есть романтика и дух авантюризма, то перед вами откроются все двери. И этот сборник вам в этом поможет. Вообще он написан в двух контекстах – ностальгии по прошлому, когда люди удивлялись, когда транспорт служил отправной вехой, разрушителем или создателем чьих-то судеб и временем настоящим, когда поезд уже не так важен, но всё же есть люди для кого эта атмосфера не канула в прошлое.

  Что можно рассказать об этом сборнике? Он комбинированный и оформлен он очень здорово. Здесь есть как стихотворения, так и рассказы авторов, а так же тут есть вставки картин связанные с этой темой, выполненные греческими художниками. По структуре он очень напоминает серию «Chicken soup for the soul». Авторы здесь разные, есть как начинающие авторы, которые только попробовали себя, так и довольно маститые. Мне сборник очень понравился, потому что стихотворения и проза меня просто заворожили, я могла бы всю книгу растащить на цитаты, но некоторых авторов я уже цитировала в их же сборниках, когда читала, а остальное уже добавила, чтобы читатель сам для себя решил надо ему это или нет. Мне сложно назвать конкретные произведения, которые мне понравились, потому что их больше 150, но мне понравилось то, что авторы показали ностальгию, вспомнили историю и показали современные проблемы и сложности в Греции и при этом не перешли грань морали и разума.

  Дальше...

  Касаемо самых интересных стихотворений – я их зацитировала. Что касается прозы и тех рассказов что тут имеются, то нет смысла рассказывать о 100 рассказах и стоит упомянуть о тех, что очень сильно меня зацепили. Первым таким рассказом стал о том, как появился первый поезд в 1885 году, о том, какое это событие было для Греции, но та первая ветка которая соединила в те годы города, сейчас уже прекратила своё существование. Ещё одним таким цепляющим рассказом был о старом машинисте, который посвятил всю свою жизнь своей работе и вот уже в старости он каждый день приходит и смотрит на поезда, читая газету до последнего дня в его жизни. А кто-то потерял работу и от бессилия пришёл на станцию, чтобы покончить с собой, но вместо этого обрёл родственную душу и любовь всей жизни. Другой же мужчина таким образом решил воссоединиться со своей любимой женой. Но говорю сразу, не все рассказы настолько печальны и трагичны, есть те, которые наоборот внушают дух приключений и авантюризма.

  И для вдохновения добавлю те видео, что отражают дух этого сборника
  

  05:04
  04:24
  03:40

  Читать далее

  18

  86

Цитаты

• 

  Little_Dorrit10 января 2017 г.

  Τρενογραφίες
  Ράγες σε παράταξη χαράζουν μια διαδρομή
  Για πού ξεκινήσαμε και για πού τραβάμε
  Καθυστέρηση μισάωρη, λόγω κατολίσθησης
  Εμπόδια στο δρόμο ξανά
  Μα οι ράγες εκεί,
  τόσα χρόνια αντέχουν
  τόσα δρομολόγια,
  τόσες ρόδες να κυλούν
  πόσες ιστορίες μπορούσαν να πουν,
  γιατί η ζωή έτσι κι αλλιώς είναι ένα ταξίδι
  ή μήπως πολλά (;)
  που τρέχουν παράλληλα σαν τις ράγες
  αν συναντηθούν, λάθος κατασκευή!
  Γι’ αυτό το παρελθόν με το παρόν δεν συναντιέται
  Γι’ αυτό οι περισσότεροι νιώθουν να κυβερνιούνται
  από δύο ζωές
  Γι’ αυτό η ζωή που ζούμε και αυτή που θα θέλαμε
  διαφέρουν
  Δεν έχω μόνο δυο ζωές, οι ράγες έχουν διασταυρώσεις!
  Δεν είναι μονόδρομος
  Δεν υπάρχει μόνο ένα τρένο
  Δεν βρίσκεται σε κάθε τρένο ένας επιβάτης
  Σε κάθε σταθμό υπάρχει και άλλος εν αναμονή
  Πώς μπορείς να αποφύγεις τη διαδρομή,
  την επιλογή της διασταύρωσης,
  την επιλογή του τρένου,
  το τρένο το ίδιο
  Ακόμα και το ποιος θα φανεί ξαφνικά στον σταθμό;
  Η ζωή σταθμάρχης, οδηγός και μηχανικός
  κινεί τα νήματα,
  μαριονέτες εμείς στο κάλεσμά της
  Κατερίνα Τσικουράκη

  Читать далее

  3

  7
• 

  Little_Dorrit10 января 2017 г.

  Το τρένο της ελπίδας
  Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή
  σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα,
  πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη
  σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα.
  Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί
  και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα,
  φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή,
  κι η ελπίδα μπάρκαρε να πάει σε άλλη χώρα.
  Κάθε μια μέρα φέρνει η θάλασσα κορμιά
  όμως δεν μένει πια εδώ ο Ξένιος Δίας,
  η φτώχεια σβήνει κάθε του κληρονομιά,
  βγήκε κι εκείνος στο Ταμείο ανεργίας.
  Αθήνα-σύνορα τα πούλμαν στην σειρά
  κι ο δρόμος ύστερα σπαρμένος με αγκάθια
  μάνες, πατέρες με παιδιά στην αγκαλιά,
  τα ‘‘νήματα’’ να κόβουν μέσα απ’ τα χωράφια.
  Και να που τώρα ακολουθούνε τις γραμμές
  κουρέλια ανθρώπινα που γνώρισαν τον πόνο
  που έχασαν όλα όσα είχαν μέχρι χθες
  δεν έχουν άλλο πια, η ελπίδα μένει μόνο.
  Χιλιάδες σε μια αποβάθρα οι ψυχές
  όμως το τραίνο της ελπίδας μόνο ένα,
  κοιμάται η Ευρώπη δίχως τύψεις κι ενοχές
  κι ας έχει τόσο τα σεντόνια λερωμένα…
  Ποιος πια να ανέβει στα βαγόνια του αυτά;
  Κάνουν κι εκείνα ό,τι μπορούν να τους χωρέσουν,
  να μην χωρίσουν τους γονείς απ’ τα παιδιά,
  την μοίρα τους μαζί να βρουν για να μπορέσουν.
  Έχουν γνωρίσει κάποτε την προσφυγιά
  και είναι με δάκρυα από τότε ποτισμένα,
  ξέρουν πως είναι η μόνη πια παρηγοριά
  για όποιον ψάχνει μια ζωή πέρα στα ξένα.
  Και όταν φεύγουν φορτωμένα με ψυχές
  θέλουν ξανά γρήγορα πάλι να γυρίσουν
  να ξεπεράσουν τις δικές τους αντοχές
  και πιο πολλούς μες την αγκάλη τους να κλείσουν…
  Σπύρος Μακρυγιάννης

  Читать далее

  3

  5
• 

  Little_Dorrit9 января 2017 г.

  Πρώτη αποστολή
  Άραγε πού μας πάει τούτο το σαπιοβάγονο
  κανείς δεν ξέρει
  μας είπαν πως μας παν κάπου καλά
  μα κάτι μέσα μου σα να μου λέει πως δε θα ξαναδώ
  τη Σαλονίκη
  κοιτώ τον τόπο
  ξένος μου φαίνεται και άγονος
  σκλήρυνε το καλό μου μάτι
  μα αυτές οι ράγες
  όσο κι αν γυαλίζουν
  ξέρω
  ξέρω
  μας πάνε
  αλλά πού
  «Κάπου καλά! Ησυχάστε!»
  «Κάπου καλά!»
  Μετράω εφτά κεριά
  κι οι δρόμοι ν’ αρμενίζουνε στα πλάγια μου
  φεύγουν οι κόσμοι
  πάνε
  στους αθλίους με το κόκκινο πένθος και
  τον αγκυλωτό σταυρό
  Μετράω εφτά κεριά
  κι αυτοί μας πάνε
  το τρένο σιωπηλό γράφει πορείες
  σα να ψιθυρίζουν τα βαγόνια
  σα να μου λένε «Πήδα!»
  μα όχι
  εγώ μετρώ κεριά
  εφτά
  εφτά
  εφτά
  Μας πάνε
  Η ψυχή μου μετρά εφτά κεριά
  μα όσα να ανάψω
  ένα περισσεύει
  Η ψυχή μου μέτρησε εφτά κεριά
  μόνο τα έξι δρόμος
  μια δυο τρεις
  οι άλλες κυλήσαν γρήγορα
  μας πάνε
  έξι μέρες
  κάπου καλά!
  μετρώ κεριά εφτά
  μέχρι που φτάνω
  Άουσβιτς
  1943
  ημέρα έκτη
  πρώτη αποστολή
  μετρώ κορμιά κλεφτά
  θάνατος
  θάνατος
  θάνατος
  Παναγιώτα Καραγιαννίδη

  Читать далее

  3

  5

Подборки с этой книгой

• 

  Игра LinguaTurris. Официальная подборка

  • jeff
  • 1 795 книг