Быў у пана верабейка гаварушчы…

Думка ў сэрцы б’ецца:
У якога гада
Хутка апынецца
У руках улада?
І якой паскудзе
Мой народ няшчасны
Зноў маліцца будзе
На зямлі калгаснай?

Іду па полі пустазельным,
І крыўдна мне за гэты край.
Душу пякуць агнём пякельным
Трывога, горыч і адчай.
Зямлі скалечанай мне шкода,
І я хацеў бы знаць адказ,
Чаму ў нядрэннага народа
Улада дрэнная ўвесь час.

Майскі ранак. Птушак сьпеў.
Цёплы ветрык вее.
Хто загнуцца не пасьпеў,
Нешта рупна сее.
Ні каня, ні бараны,
Ні капейкі грошай,
Нават дошак для труны
Не знайсьці харошых.