Як навучыцца малітве

Кніга "Як навучыцца малітве" стала класікай духоўнай літаратуры, была перакладзена на шматлікія мовы. Мітрапаліт Антоній дзеліцца сваім досведам пра тое, як пачаць маліцца, калі гэта не атрымліваецца, як пераасэнсаваць свае стасункі з Богам і сваю малітоўную практыку.

Рейтинг LiveLib

5,0

1 оценка

5
100%
4
0%
3
0%
2
0%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 1

Рецензии

Krysty-Krysty
13 марта 2017
Я так звыклася, што мітрапаліт Антоній - гэта лагода і суцяшэнне, жыццёвыя байкі, нярэдка вясёлыя, што нечакана ўразілася строгасцю і суровасцю першага ж тэксту. Першае ж пытанне - камень спатыкнення: Божая адсутнасць. Чаму Бог не чуе і не адказвае на малітвы? А чаму Ён павінен адказваць на хвіліну нашых запытаў, калі Сам грукаецца цягам дня і не атрымлівае адказу?.. Калі мы забіваем эфір уласнымі енкамі ці пахвальбой і не даем Яму хвіліны сваёй унутранай цішы - гатоўнасці пачуць.
У тоненькім зборніку - школа малітвы ад Антонія Суражскага. Фактычна ўсё аспекты: наша жаданне і нежаданне, нашы намаганні, выбраныя словы, словы ад сэрца і словы з малітоўніка; як знаходзіць час для малітвы, як навучыцца цішыні, каб за ўласнымі словамі пачуць адказ Бога; чаму Бог не адказвае заўсёды, калі мы толькі просім. Галоўная думка, якая заўсёды прыходзіць у галаву, калі чытаеш Антонія Суражскага: стасункі Бога і чалавека - гэта стасункі дзвюх паўнавартасных асобаў, кожная мае ўласную свабоду прамовіць ці прамаўчаць, выйсці насустрач ці адвярнуцца, грукаць ці чакаць, калі яе паклічуць, гэта жывыя стасункі жывых асобаў.

У працэсе пошукаў ты перажывеш боль, пакуты, надзею, чаканне — увесь спектр чалавечых пачуццяў. Бог будзе жаданым — і Ён будзе расчараваннем; Ён будзе Тым, па Кім тужыш, і Тым, Каго ненавідзіш, бо Ён уцякае ад цябе; Тым, Каго любіш, нягледзячы ні на што, без Каго не можаш жыць — і Тым, Каму не можаш дараваць, што Ён не адгукаецца, і яшчэ мноства іншага. І цягам гэтых пошукаў спакваля будуць паўставаць словы, якімі ты можаш звяртацца да Бога са свайго досведу шукання крыніцы жывой вады; словы, якія належаць табе асабіста. Можа так здарыцца, што яны шмат у чым супадаюць са словамі, якія ўжываліся іншымі; але тады яны перастануць быць безаблічнымі словамі, а стануць словамі, якія хоць і агульныя ў цябе з іншымі людзьмі, але сталі напраўду тваімі ўласнымі.
Ёсць у кнізе, вядома, і "байкі", і карысныя практычныя парады, і кранальныя гісторыі. Напрыклад, пра тое, як Антонія Суражскага арыштавалі ў час вайны, калі ён працаваў на французскае Супраціўленне. Тады ён востра зразумеў, што такое жыць "цяпер", што ні мінулае, ні будучыня не існуюць.
Даводзіцца паўтарацца: Антоній Суражскі для мяне, мусіць, самы жывы чалавек з вядомых, хоць мы з ім ні разу не сустракаліся і ён ужо не ў нашым свеце. Ён не пісьменнік. Усе кнігі, якія мы маем - запіс ягоных жывых размоваў з аўдыторыяй. Як атрымліваецца перадаць настолькі жывыя інтанацыі, тэмбр, дакрананне да сэрца, не ведаю - гэта іншае вымярэнне рэальнасці, водбліск лепшага свету.
Прыгожы стыль вокладак серыі. Лагічнае, паслядоўнае, "сюжэтнае" ўкладанне тэкстаў. Аднак ці мэтазгодна выдаваць такія тоненькія кніжачкі-брашуркі? Наўрад ці гэта апраўдана эканамічна. Ці гэта ўсе матэрыялы ўладыкі Антонія, прысвечаныя малітве? З выданнем, відаць, спяшаліся, бо пасля вёрсткі не былі прагледжаныя пераносы, гэта раздражняе. Але серыя доўжыцца - гэта радуе!
Перевод на русский язык.
Я так привыкла, что митрополит Антоний - это милосердие и утешение, жизненные байки, нередко веселые, что неожиданно поразилась строгостью и суровостью первого же текста. Первый же вопрос - камень преткновения: отсутствие Бога. Почему Бог не слышит и не отвечает на молитвы? А почему Он должен отвечать на минуту наших запросов, если Сам стучится в течение всего дня и не получает ответа?.. Если мы забиваем эфир собственными воплями или хвастовством и не даем Ему минуты своей внутренней тишины - готовности услышать.
В тоненьком сборнике - школа молитвы от Антония Сурожского. Фактически все аспекты: наше желание и нежелание, наши усилия, выбранные слова, слова от сердца и слова из молитвенника; как находить время для молитвы, как научиться тишине, чтобы за собственными словами услышать ответ Бога; почему Бог не отвечает всегда, когда мы только просим. Главная мысль, которая всегда приходит в голову, когда читаешь Антония Сурожского: отношения Бога и человека - это отношения двух полноценных личностей, каждая имеет собственную свободу проговорить или промолчать, выйти навстречу или отвернуться, стучать или ждать, когда ее позовут, это живое общение живых лиц.

В процессе поисков ты переживешь боль, страдания, надежду, ожидание - весь спектр человеческих чувств. Бог будет желанным - и Он будет разочарованием; Он будет Тем, по Кому тоскуешь, и Тем, Кого ненавидишь, потому что он убегает от тебя; Тем, Кого любишь, несмотря ни на что, без Кого не можешь жить - и тем, Кому не можешь простить, что Он не отзывается, и еще множество другого. И в течение этих поисков постепенно будут возникать слова, которыми ты можешь обращаться к Богу из своего опыта поисков источников живой воды; слова, которые принадлежат тебе лично. Может так случиться, что они во многом совпадают со словами, которые применялись другими; но тогда они перестанут быть безликими словами, а станут словами, которые хоть и общие у тебя с другими людьми, но стали вправду твоими собственными.
Есть в книге, конечно, и "байки", и полезные практические советы, и трогательные истории. Например, о том, как Антония Сурожского арестовали во время войны, когда он работал на французское Сопротивление. Тогда он остро понял, что такое жить "сейчас", что ни прошлое, ни будущее не существуют.
Приходится повторяться: Антоний Сурожский для меня, наверное, самый живой человек из известных, хотя мы с ним ни разу не встречались и он уже не в нашем мире. Он не писатель. Все книги, которые у нас есть - запись его живых бесед с аудиторией. Как получается передать настолько живые интонации, тембр, прикосновение к сердцу, не знаю - это другое измерение реальности, отблеск лучшего мира.
Красивый стиль обложек серии. Логическая, последовательная, "сюжетная" компоновка текстов. Однако целесообразно ли выдавать такие тоненькие книжечки-брошюрки? Вряд ли это оправдано экономически. Вряд ли это все материалы владыки Антония, посвященные молитве. С изданием, видимо, торопились, так как после верстки не были просмотрены переносы, это раздражает. Но серия продолжается - это радует!
Читать далее
15 понравилось
0
361