Звон - не малітва

Пасля няўдалага знаёмства з раманам і апавяданнямі І. Чыгрынава (гл. тут: https://www.livelib.ru/review/667786) я звярнулася да яго ж драматургіі. Чамусьці была перакананая, што проза - абсалютна не яго жанр, а творы Івана Гаўрылавіча цудоўна глядзеліся б на сцэне. І не памылілася! На фоне ледзь дачытанага раману "Плач перапёлкі" і дзіўнаватых апавяданняў гістарычная драма "Звон - не малітва" стала бальзамам на душу. Гэтая п'еса - мастацкая інтэрпрэтацыя гісторыі пра Рагнеду і Уладзіміра, іх сына Ізяслава і хрышчэнне Русі. Сюжэт даўно вядомы, многа разоў пераказаны-перапісаны. Але што хацелася б адзначыць менавіта ў чыгрынаўскай версіі, дык гэта вобразы. Мы ўсе прывыклі да таго, што калі твор на гістарычную тэматыку (асабліва калі гэта летапісныя падзеі Х стагоддзя), то дзеючыя асобы там будуць стрыманыя, размаўляць у "высокім шцілі" і г. д. Ан-не! Персанажы І. Чыгрынава жывыя, я б нават сказала, чалавечныя. Рагнеда - маці, якая бясконца хвалюецца за сына. Яна ж "саламяная ўдава", якая адначасова ненавідзіць свайго мужа, але ж і раўнуе да новай жонкі, распытваючы ў каго магчыма: "Ну як яна?" Чым не сучасная дама? :) Ізяслаў - тыповы падлетак, які на просьбы маці адказвае: "Ага", "Ну", спрачаецца з ёй і іншымі, любіць пахваліцца і памерацца сіламі. Апанасій, ён жа хрысціянскі прапаведнік, аказваецца не такім ужо і харошанькім-верненькім: цнатлівай дзяўчынцы Анэі прапаноўвае "замаліць грахі". Нянька Ізяслава - бабулька, якая бурчыць сабе пад нос.

Такім чынам, сваю тэорыю я пацвердзіла: Іван Чыгрынаў - майстар драматургічных твораў, дзе трэба будаваць цікавыя маналогі і выкарыстоўваць мінімум аўтарскіх рэмарак. Ад мяне прозе - не, п'есам - так!