Цитаты из книги Прынцэса з тусоўкі

Юны чалавек з неакрэплым характарам і легкадумнымі паводзінамі можа пайсці на ўсё.

Перабудову, рэформу школы трэба пачынаць не з програмы, а з настаўнiкаў.

- Ды як можна рабаваць суседа? - не разумеў Вадзім. Ён ні разу ў жыцці нічога не ўкраў, і яму было цікава разгадаць душу злодзея.

• А вельмі проста. Сусед? Ён хто табе - сват, брат, хоць і жывеш ты з ім на адной пляцоўцы ці нават у адным калідоры. Гэта ж горад - не веска... Тут усе чужыя, далёкія, хоць і суседзі. Часам месяцамі, а то і гадамі не бачышся з імі, - як па нотах, гаварыў Андрэй. - Не тое, што ў вёсцы. Там усе суседзі - як родныя, сваякі.

Віна не караецца-яна ляжыць на выхавальніках,бацьках,на нас саміх,а не на злачынцы.

Час нараджае нас і час выбірае нас.

Чалавек—мурашка, якая выпадкова прыйшла на свет і выпадкова згінула. Яна, несучы ўсё жыццё на сабе нейкія трысцінкі, шыголінкі, тыкаецца ў кожную перашкоду, што сустракаеца на яе шляху: каменьчык, паленца—заварочвае і зноў паўзе...І зноў перашкоды...І так без канца—такое жыццё ў мурашкі...

Віна не караецца–яна ляжыць на выхавальніках, бацьках, на нас саміх, а не на злачынцы...

Ўсё жыццё складваецца  з выпадковасцей і нечаканасцей.

Задача школы, бацькоў—дать кожнаму дзіцяці шчасце,шчасце шматграннае.