Лісты да сына: эсэ

Калі падалося, што персы вось-вось возьмуць верх, вялікі палкаводзец Турана заявіў воінам: «Зараз жа дастаўце ў крэпасць вучоных, паэтаў, музыкантаў з нашага горада. Ніводзін акын не павінен патрапіць у рукі ворага. Лепей мы ўсе пагалоўна загінем у
жорсткім баі. Якая цана войску, крэпасці, народу, калі яны не могуць абараніць сваіх песняроў і паэтаў?»

«Джыгіт, які не скарыў у трыццаць гадоў крэпасць, у сорак гадоў не адужае і пагорак», — сведчыць народная прыказка.

Англійскі філосаф Бэкан пісаў: «Кожны чалавек размаўляе са сваім сынам як бацька. Кожны чалавек размаўляе з жонкай як муж. А надзейны сябра — іншы склад. Яму можна сказаць усё тое, чаго не скажаш ні сыну, ні жонцы, ні слузе, ні каралю».

Калі вышэйшыя сілы жадаюць хаця б некага адзначыць, то перш за ўсё яны дораць яму добрага сябра.

Народная памяць захоўвае масу афарызмаў пра адзіноту. «Ад адзінокага падарожніка дарога не дыміць, не пыліцца». «Адно дрэва — не лес, адна цагліна — не крэпасць». «Адзін вартую справу не зробіць». Ва ўсіх гэтых прымаўках і прыказках адзін агульны сэнс:
адзінота супрацьпаказана чалавеку самой прыродай.

Не дарэмна казахі гавораць: «Вораг сваімі салодкімі словамі прымушае цябе смяяцца, а сябра — плакаць».
І сябра чакае ад цябе такіх самых адносін.