Люди на болоте

Первая книга цикла Полесской хроники. Первая книга, которую я вспоминаю при упоминании Ивана Мележа. Первая книга на белорусском языке, которую мне подарил муж.

Тянула она меня в свое болото долго и мучительно. Первую половину я читала почти месяц, а вот вторую за три дня. И на последнем предложении (а дочитывала я в телефоне) полетела проверять, правда ли книга закончилась.

В доинтернетовскую эру так было с сериалами. Серьезно?!? Остановить серию на самом интересном. Вот и тут. Иван Павлович подарил надежду парочкой фраз и сказал, беги за следующей книгой цикла. А ведь муж-то уже весь цикл прочитал. И впечатлён.

Да и история-то писанная-переписанная, но те радость и боль, любовь и ненависть, надежда и отчаяние, которые переживают жители этой отрезанной от мира болотом деревни невозможно не пропустить через себя. Язык, а в особенности диалект, на котором разговаривают герои. Мммм! Это то самое, за что я люблю читать язык оригинала. Это волшебство.

И герои️ Что главные, что вторстепенные. Тут и описывать не нужно, сразу примериваешь их на своих знакомых.

Люди на болоте из полностью неоцененных мной в школе переходят в разряд любимых. Тех книг, которые со временем ещё раз перечитаю.

Мая матуля настаўніца беларускай мовы і літаратуры. Я нарадзіўся і жыву на Палессі. А наша хатка знаходзіцца каля лесу.
Ведаеце, у моладзі ёсць іскаркі ў вачах..і каханне. Думы аб будучым..
Васіль, гэты хлапчук з сур'ёзнымі вачыма і сумленным позіркам, сваім немнагаслоўем пераказвае час, у які ён жыве. Перажыванні, што хвалююць яго.
Ганна, гэтая "ганарліўка", я перад сабою бачу яе вобраз, гэтай цудоўнай дзяўчыны.
Памятаю, калі прачытаў у першы раз, якая злосць мяне брала на Яўхіма, колькі мне хацелася высказаць яму, гэтаму "бэйбусу"! Не перадаць словамі..
Канешне, калектывізацыя - гэта цяжкі час для людзей, і гэтаму таксама аддае аўтар перавагу. Да гэтага часу мяне здзіўляе дзве рэчы: як гэта так было, каб зямлі не хапала? І як людзі так многа на зямлі працавалі?(Эх, а ці быў у іх выбар?)

Люблю я прыволле шырокіх палёў,
Зялёнае мора ржаных каласоў..

І памятайце, усё ў нашым жыцці можна змяніць. Не сдавайцеся, не падайце духам.
Як кажа мая матуля: "Усё будзе добра, але не адразу".

Цудоўны і шыкоўны раман пра жыхароў вёскі Курані, якая знаходзіцца ў балоцістай мясцовасці. Вельмі жыццёвы і цікавы, выклікаў цэлы спектр эмоцый. Тут аб адносінах бацькоў і дзяцей, суседзяў; аб каханні і рэўнасці (таксама прысутнічае любоўны трыкутнік), аб савецкіх поглядах, аб станаўленні савецкай улады і многім іншым.
Кніга стала мне правадніком у мае дзіцячыя ўспаміны, я вельмі пагрузілася ў атмасферу вясковага жыцця (у вёсцы я праводзіла вельмі шмат часу на працягу свайго жыцця), таму яна выклікала ў мяне вельмі цёплыя і моцныя пачуцці.