Смаленне вепрука. Выбраныя творы

...Я ведаў, што гэта дурная, несамавітая злосць, што ніхто не вінаваты і не паможа мне, але ўсё роўна злаваўся і дзёрзка глядзеў сустрэчным у вочы, нібы ведаў за кожным самы найцяжэйшы грэх. Нейкія дзве пары ішлі наперадзе мяне. Адзін - даўганогі, сутулы, з высока пастрыжанай шылаватай галавой, заклаўшы рукі за спіну, сумаваў побач з кароценькай, порсткай дзяўчынкай; другі -цыганаваты, кучаравы, з сухарлявай, загарэлай патыліцай, на якой цёмна льснілася западзінка-равок, нешта ўсё выдурняўся і рагатаў і незаўважна клаў руку на талію сваёй мажнай, рыжаватай сяброўкі, на зіхотнае плацце з тафты, а тая ляніва паварочвалася цераз плячо і біла яго па руцэ, а ён смяяўся і клаў руку ўжо на плячо і пытаўся: "А сюды можна?" - і зноў рагатаў. Ах, якая была ідылія, чорт вазьмі, - я бачыў усё навылёт, я бачыў іх, калі яны застануцца адзін на адзін, і, дальбог, я аддаў бы ім маю пустую кватэру - гэтай дзяўчыне і гэтаму нахабнаму хлопцу, няхай бы ён толькі быў нахабны да канца...

А якая была тады вясна!Дзе толькі не былі мы з табою тою вясной! У дождж да позняй ночы праседжвалі мы ў скверах, накрыўшыся тваім пінжаком, і, памятаеш, колькі разоў пачыналі думаць пра тое, каб некуды з`ехать, далёка-далёка, на таямнічы,нікому не даступны востраў. Што за жаданні былі ў нас! Няўжо каханню трэба, каб былі толькі яно і цэлы свет? Мы куплялі на вакзале білеты на ўсё роўна які цягнік - і колькі незнаёмых вёсак, рэчак, лясоў і палян неспадзявана адкрылі мы так для сябе. А кінатэатры на ўскраінах горада - старыя, са скрыпучымі лаўкамі, з вышараванай нагамі, выбітай да ямак падлогай? А сеансы, на якіх ад суседа па лаўцы часам нясцерпна пахла гарэлкай, у час якіх іравалася лента і рабілася цёмна, хоць выкалі вока, - і тады ў зале ўсчыналіся свіст, крык, не вельмі далікатныя жарты. Ніхто не ведаў там нічога пра нас, і гэта было прыемна, як, мусіць, прыемна было якому-небудзь прынцу са старога рамана, пераапранутаму жабраком...