Не дзіва: калі ў пустэльні загучыць чалавечы голас ад сэрца, то, здаецца, ён можа падняць на ногі мёртвага.

Там, дзе пачынаецца абыякавасць, там недалёка гібель.

Кожная дарога куды-небудзь вядзе, але ты выбірай тую, якая не вядзе ў прорву.

Як свет стаіць, то яшчэ не было вядома каб на нянавісці вырасла шчасце, а радасць на чужой бядзе.

— Ці ты верыш, што чалавек не вытрымае, каб вечна быць зверам? Вырві ты з чалавека сэрца і ўстаў на яго месца звярынае, дык у чалавечых грудзях і звярынае сэрца стане чалавечым.

— Звер лагаднейшы за чалавека, ён, калі не галодны, - тады ён, як дробная птушка. А гэтаму двуногаму чорту вечна ўнімку няма.

А кажуць жа, што кожны чалавек - гэта цэлы свет.

Як той казаў — вайна не толькі лье кроў, але і кожную брудную душу выверне на паказ свету.

На чорта, думаю сабе, мёртваму боты, калі жывы босы ходзіць…

Жаночае сэрца робіцца вялікае, як свет, калі яно чуе боль знявечанага дзіцяці.

У маладосці душа і думкі не абцяжараны развагаю аб мэтазгоднасці.

Лепш грызці зямлю ў родным кутку, чым каб цябе ліхім ветрам кідала па чужым свеце.

Гэта праўда, што чалавек упрыгожвае рэчы і свет. Але і яны не так сабе існуюць навакол чалавека.

Вялікі доктар усялякай хворасці ў чалавечай душы - час - мае вечнага свайго дапаможніка - працу.

Ведай, што кожны пражыты дзень адкідае тое, што ёсць, і набліжае тое, што будзе. Горачы на свеце многа, але і ў самай большай на свеце пасудзіне ёсць дно, няхай сабе яна хоць і да краёў наліта атрутай. А ты стаіш перад векам сваім, дык атрута і горач выветрацца і высахнуць, а ты жыць будзеш...