Верхні горад

Калі б ты мог, то спытаўся б у гэтых — якія, уласна,
вы мелі мэты?

Такога адказу не маем мы самі — але яны б табе адказалі:
у кожным часе і ў кожным месцы адзінае, што не губляе сэнсу, —
рабіць памылкі без перапынку, каб з гонарам потым глядзець
са здымкаў.

вастрабрамская маці не хіліць чала ў журбе
прыціскаючы соннае места да сэрца далоньмі
ўсе дарогі на свеце нязменна вядуць да цябе
над табою кружляе пчала і грукоча пагоня

спі, маленькая, болей не прыйдзе жалезны ваўчок
калыханку табе я спяю, засынай у спакоі
я шапчу і міжволі прыслухваюся скрозь змрок:
нехта зноўку айчыну сваю называе літвою

Пахаваліся птушкі й звяры ў патаемныя сховы,
сціхлі дубровы, і вецер пачуў
скрозь палёў імжу і заслону завеі кляновай
апошнія словы на мове дажджу.

Выдатная кніга. З задавальненнем перачытваю любімыя месцы.