Сучасная беларуская п'еса

Счастье из чужих рук всегда кислое… Счастье самому себе делать надо…

Смерть, как злая собака… Ни бояться, ни в глаза ей смотреть не надо… А уж бежать от неё – ни-ни! Сразу схватит за штаны!

Разумнее любви, жалости и слёз люди ничего не придумали… Да и придумают ли?..

Бабе надо ласковой быть, на солнце чаще смотреть… Тогда и дитёнок родится тёплым и ласковым.

...земле ласку, любовь свою отдавать надо… Тогда она и накормит, и согреет, и силы даст на старости… Она живая… Вот почему мужик пьёт? Да потому как душа его в земле этой, кормилице, отняли землю, потерялся мужик, ищет да всё не найдёт…

Всё на земле от тепла и света… Если душа у человека тёплая и светлая, значит, кусочек солнца по земле ходит… Есть такие люди, есть…

«Калі душа ў чалавека цёплая і светлая, значыць, кавалак сонца па Зямлі ходзіць...» – Мульцік

«Святое ў жыцці толькі святло, цяпло, любоў і зямля...» – Мульцік

«Зямля халодная, і неба халоднае, космас яшчэ халаднейшы... Даў нам Бог жыццё, каб мы ўсё гэта сагрэлі... Душамі сваімі сагрэлі! І зямлю, і неба, і адзін аднаго...» – Мульцік

Але ж пакуль жывеш - усяго трэба. А як паміраць - чатыры дошкі і пяску трошкі.

Разумней любові, шкадавання і слёз людзі нічога не прыдумалі

Шчасце з чужых рук заўсёды кіслае...

Людзі добрыя ўсё, мо толькі забыліся пра гэта...

Запас бяды не чыніць.

Такія паны - па тры ў штаны.

Жыццё - што макаў цвет: раніцою расцвітае, а к вечару - ападае.

Старасць - не радасць, а смерць - не падарунак.

Не такі ён, мля, дурны, каб другі раз ехаць з Амерыкі да нас!

Хочаш жыць - умей круціцца!