Вяртанне

З дрэва
з костачак
са шкла
дзесяткі пацерак
нанізаных
звязаных
як адпаліраваныя
частачкі лёсу
якімі мосцім свой шлях
у неба

Усялякая рэч якая падкрэслівае нашу сілу
адначасна нашая нікчэмнасць

Гэта там
данёсся голас
я агледзеўся
нічога не бачу
прызадумаўся
мяркую ён хацеў давесці —
услухайся ў сябе
у голас сэрца
не заглушай яго
балбатнёй

Калі тваё сэрца боль раздзірае
пачынаеш адчуваць сэрца
калі твае вочы слепнуць
пачынаеш адчуваць вочы
калі твая памяць тоне ў цемры
пачынаеш адчуваць памяць
адкрываеш сябе ўсяго
увесь у сумненнях
але існуеш
праз аднаўленне існасці

Ты пішаш пра чалавека які ў турме
я ж аб турме ў чалавеку
у цябе калючы дрот віецца наверсе
у мяне ён клумбамі ў кожным з нас

мяркуеш гэтая розніца дужа вялікая?
то ж абодва бакі адзінай пакуты

Магчыма
самае мудрае выказванне
— маўчанне?

Дарога
калі яе пройдзеш
знікае за табою
перастае існаваць
геаграфія — паняцце суб'ектыўнае
але ўсяго пачатак