xbohx9 октября 2013В друзьяЗ дрэва з костачак са шкла дзесяткі пацерак нанізаных звязаных як адпаліраваныя частачкі лёсу якімі мосцім свой шлях у неба1 понравилось68
xbohx9 октября 2013В друзьяУсялякая рэч якая падкрэслівае нашу сілу адначасна нашая нікчэмнасць1 понравилось57
xbohx9 октября 2013В друзьяГэта там данёсся голас я агледзеўся нічога не бачу прызадумаўся мяркую ён хацеў давесці — услухайся ў сябе у голас сэрца не заглушай яго балбатнёй1 понравилось58
xbohx9 октября 2013В друзьяКалі тваё сэрца боль раздзірае пачынаеш адчуваць сэрца калі твае вочы слепнуць пачынаеш адчуваць вочы калі твая памяць тоне ў цемры пачынаеш адчуваць памяць адкрываеш сябе ўсяго увесь у сумненнях але існуеш праз аднаўленне існасці1 понравилось46
xbohx9 октября 2013В друзьяТы пішаш пра чалавека які ў турме я ж аб турме ў чалавеку у цябе калючы дрот віецца наверсе у мяне ён клумбамі ў кожным з насмяркуеш гэтая розніца дужа вялікая? то ж абодва бакі адзінай пакуты1 понравилось52
xbohx9 октября 2013В друзьяДарога калі яе пройдзеш знікае за табою перастае існаваць геаграфія — паняцце суб'ектыўнае але ўсяго пачатак25