
Падарожжа ў мінулае з міс Няўдачніцай
Сорамна прызнавацца, але я зноў прачытала кнігу праз некалькі гадоў пасля таго, як упершыню праглядзела ўсю трылогію фільмаў, прытым нават не адзін раз. Так што з сюжэтам я знаёмая.
А ён вельмі незвычайны - некантралюемыя падарожжы ў часе, незвычайная машына часу, каштоўныя камяні, таемная місія... Усё гэта было павінна стаць мешанінай, але нейкім чынам аўтару ўдалося злучыць неспалучальнае і прыгатаваць дзіўна смачную страву.
Гістарычную частку тут няхай і ставяць на першае месца, але асноўная ўвага ёй не надаецца. Я не спадзяюся на дакладнасць інфармацыі, гэта не тое, на што я абапіраюся пры стварэнні агульнай карціны ўспрымання. Для мяне галоўнае - прыгожы знешні вобраз, які прыемны воку і вуху.
Назва кнігі ў самым пачатку ставіла мяне ў тупік. У мяне ёсць свая тэорыя, чаму кожная частка трылогіі называецца менавіта так, а не інакш.
У першай кнізе нам расказваюць пра стаўленне Гвэндалін - Рубіна - як носьбіта гена. Яна не мае вопыту, мала што ведае пра сваю ролю і лічыць Ложу зборышчам фанацікаў. Другая частка павінна нам раскрыць Сапфір - Люсі Мантроўз. Мабыць, мы даведаемся пра гэтую гераіню больш. Трэцяя частка можа быць прысвечана Смарагду - графу Сэн-Жэрмэну, заснавальніку Ложы.
Як па мне, роля графа ў гэтай гісторыі прадказальная. Мне не падабаецца гэты тып, а яго мімалётнае з'яўленне пакінула негатыўнае пачуццё. У гэтым я згодная з Гвэндалін.
Зрэшты, не менш агідным персанажам для мяне з'яўляецца Шарлота. Тыповы прыклад: яе доўгі час ставілі на першае месца, з яе рабілі нейкую зорку, а потым засунулі на другі план па прычыне непатрэбнасці. Вось і праяўляецца гнюсны характар і непрыхаваная зайздрасць.
Кніга невялікая, слог просты і зразумелы. Складанасцяў пры чытанні не ўзнікае, а смак прыемны. Але гэта толькі закуска - наперадзе галоўная страва і дэсерт.










