Chronicle in Stone

— Мяне ў Ізміры спытаў адзін дэрвіш: "Што вы любіце больш: сваю сям'ю ці Албанію?" — пачаў гаворку Аўдо Бабарама. "Албанію, вядома", — адказаў яму. Сям'ю можназрабіць адразу. Выходзіш ноччу з кавярні, сустракаеш на рагу вуліцы кабету, вядзеш яе ў гатэль, і ў вас ужо з ёю агульныя дзеці. А вось Албанію... ці здолееце вы знайсці Албанію, брыдучы ноччу з кавярні? Адкажыце: здолееце? Не, і не толькі з адну, але і за тысячу і адну ноч.

Кожны горад у гэтым свеце мае будынкі, якія трэба падпаліць.

У гэтым свеце кожная хвароба мае сваё лячэнне. Толькі ад смерці няма лекаў.

— Свет мяняе кроў, — адказала, адвёўшы позірк. — У чалавека мяняецца кроў кожныя чатыры альбо пяць гадоў, а ў свету — кожныя чатырыста-пяцьсот гадоў.

Зрок... гэта рэч невытлумачальная! Я паварочваю галаву, гляджу праз акно на ніжнюю частку горада, і мае вочы, як дзве магутныя помпы, пачынаюць усмоктваць святло з выявамі комінаў, некалькіх фігавых дрэваў, вуліц і мінакоў. Ці адчуваюць яны, што я іх усмоктваю? Заплюшчваю вочы. Стоп. Усё спыняецца. Расплюшчваю павекі — жыццё працягваецца.

чаму людзі бачаць вачыма, а не пальцамі, шчокамі або іншай часткай цела. Бо, зрэшты, вочы — толькі маленькая частка чалавека. І як гэты бязмежны свет трапляе ў нашы вочы? І чаму людзей не разрывае ад вялікай колькасці святла, прасторы і фарбаў, якія без супыну ліюцца і ліюцца ў вочы?

Калі ў іх дрэнныя самалёты, чаму ж тады добры народ? Ці могуць быць людзі лепшымі за самалёты?

Меня в Измире спросил один дервиш: "Что вы любите больше: свою семью или Албанию?" - начал разговор Авдо Бабарама. "Албанию, конечно" - ответил я ему. Семью можно сделать сразу. Выходишь ночью из кофейни, встречаешь на углу улицы женщину, ведёшь её в гостиницу, и у вас уже с ней общие дети. А вот Албанию... сможете ли вы найти Албанию, возвращаясь ночью из кофейни? Ответьте: сможете? Нет, и не только за одну, но и за тысячу и одну ночь

ва ўсе часы гной, каровы і трава перамагаюць, і ніколі не перамагае неба

Кожны горад у гэтым свеце мае будынкі, якія трэба падпаліць