Цитаты из книги Сечка

Бедная, бедная наша літаратура і культура. ... Ну чаму ў ёй столькі ідыётаў, чым мы перад іншымі народамі прагнявіліся?..

Зразумела, да кожнага паэта не прыставіш Барадуліна.

У праграме тэлеперадач вырашылі ў знак павагі да памяці У. Караткевіча даць цытату з яго па-беларуску; далі: "Быў. Есць. Буду". Хто есць? Каго есць?

...жыццё - гэта зусім не цягнік, на які можна паспець, а можна спазніцца. Жыццё - гэта не маршрут з пункта А ў пункт Б. Скажу больш - наўрад ці яно ўвогуле куды-небудзь рухаецца, а калі і рухаецца, дык толькі разам з намі, як шапка на нашай галаве.

З той жа оперы: чаму Фінляндыя, але Ірландыя? Толькі не трэба дурыць мне галаву, што, маўляў, так прынята, устаялася, зафіксавалася; я вам на гэта прасцей адкажу - таму, што ў рускай мове так. Капіруем бяздумна! Не, не пабаяліся ж мы, напрыклад, назваць іхнюю лампу сваёй лямпай, хлорку - хлёркай, дуршлаг - друшляком? Каму перашкодзіла б, каб нармальна гучала і Ірляндыя?

Ніколі не мог даўмецца, што азначае выраз "краса ўратуе свет"? Якое яго практычнае прымяненне? І куды глядзіць свет, чым займаецца чалавецтва, калі ратунак - вось ён, перад носам, чорным па белым аддрукаваны?

Але ж мы такія: у лесе — пра баб, з бабамі — пра лес...

Каторы раз пераконваюся, наколькі "жывая" мова прыгажэйшая і разумнейшая за мову "вучоную", прыдуманую якойсьці адной, "не вельмі складанай" галавой.

З усіх войскаў прызнаю толькі ПВ - пісьменніцкія войскі; з усіх войнаў прызнаю толькі адну - "вайну" з папераю; з усіх перамог прызнаю толькі перамогу над непакорнымі, капрызнымі, наравістымі словамі, калі яны пасля (часта даволі жорсткага) змагання здаюцца нарэшце і, як палонныя, выстройваюцца ў тым парадку, які задавальняе мяне, "камандарма"-аўтара.

Калі вы гадзінамі здольныя барабаніць перад беднымі, асалавелымі чытачамі, дык што застанецца ў творах?