Пепельное небо

На двары - 2013 год. У маіх руках новы выпуск часопіса для дзяўчынак. Асабліва я зачытвалася рубрыкай з навінкамі кніг, фільмаў і музыкі. І вось у адным з выпускаў я натыкнулася на цікавае апісанне адной з кніг. Мяне так зачапіла гісторыя, што я тут жа адправілася на сайт інтэрнэт-крамы, каб яе замовіць. У выніку я два разы прыходзіла на пункт самавывазу, таму што мне па памылцы даслалі паведамленне пра дастаўку. Але нават гэта не азмрочыла задавальненне ад чытання.

Прайшло больш за 10 гадоў, і я зноў бяру важкі том. Заўважу, што ён мог бы быць менш, калі б не гіганцкія міжрадковыя інтэрвалы. Але гэта тэхнічныя моманты і да зместу не маюць ніякага дачынення. Гісторыя ўсё роўна не страціла для мяне прывабнасці.

Ніколі не бачыла яе ў кніжным ЦікТоку і лічу гэта велізарным недаглядам. Гісторыя вартая ўвагі з боку аматараў постапакалипсіса. Аднак слабанервным раю не браць яе ў рукі, таму што багацце крыві можа напалохаць неспрактыкаванага чытача.

Мне да вар'яцкага падабаюцца героі кнігі. Яны здаюцца жывымі, сапраўднымі. У іх ёсць прыемныя асаблівасці, якія выклікаюць ненайграныя эмоцыі. Яны смела ідуць да сваёй мэты нягледзячы на цяжкасці і перашкоды.

У кнізе раскрываецца ўплыў камфортнага жыцця на светапогляд людзей. Чалавецтва спешчана рознымі тэхналогіямі, таму, апыняючыся ў сітуацыі адсутнасці нават нармальнай ежы, многія губляюць розум. Простыя рэчы здаюцца чымсьці з разраду неверагоднага, прымушаюць сумнявацца ў сабе.

Любоўныя лініі раскрытыя даволі скупа. Хацелася большага ўзаемадзеяння паміж героямі. Мне не хапала пацалункаў, мілых слоўцаў, учынкаў, - увогуле, усялякіх смачнасцяў. Затое шкла наелася да адвалу.

Гісторыя абрываецца на самым цікавым. І самае крыўднае, што перакладу працягу не існуе, хоць у цыкле ёсць яшчэ 2 кнігі. Што ж, будзем шукаць арыгінал. Трэба ж даведацца, чым усё скончыцца.