Збор твораў у 25 тамах. Том 1. Паэзія 1950 - 1960

Маю Радзіму, маю зялёную
Забыць і ў разрад нецікавых сунуць?
Мала вам плюнуць у твары сонныя.
Чакайце! Яшчэ калі-небудзь плюнуць!
А я ў народ мой заўсёды веру,
І для яго як вопытны кормшчык,
Адкрыю найлепшую ў свеце Амерыку
(Вёску Амерыку, што пад Оршай).

Ёсць людзі, як катЫ, усяго ім мала,
Радзіму любяць толькі ў тыя дні,
Калі яна дае кавалак сала.

Не, на свеце жахлівей за ўсё не няволя,
Не ганебная смерць на здабычу крукоў!
Крый мяне ад жахлівай, ад жудаснай долі
Стаць апошнім, хто ведае мову бацькоў.

Кончено.
Ноя не будет и Лота.
Взрывы сметут человека следы.
Радуги вырастут над болотом
Не из живой, а из мёртвой воды.
И любоваться зелёным и алым,
Аркой, сияющей в небесах,
Будут одни только голые скалы,
Сбросив с себя смертоносный прах.

Буслы, буслы, ляціце дарогай прамою
На зарослыя пальмамі берагі,
Раскажыце, што над вялікай ракою
Ёсць народ, што ніколі не крыўдзіў другіх,
Што бязмерным гонарам я ганаруся,
І мацнее штодзённа мая любоў,
Бо скупая зямля маёй Беларусі
Не раджала рабоў і не мела рабоў.

Той, хто чуў, як бомба з нябёс ляціць,
Як шпітальны цягнік гарыць,
Той пабачыў пекла яшчэ пры жыцці,
І яго не трэба варыць.

За жыццё заплаці барацьбою, крывёю і словам,
Запалай у снягах, калі нават канаеш адзін.
За радзіму трымайся, як моцнае лісце дубовае,
Што змярцвелае, ў лютым, не кіне радзімых галін.

Вы сядзіцё тут ад лямпы сінія
І марыце пра піраміды над Нілам,
А што вы ведаеце пра краіну,
Ў якой вас маці на свет нарадзіла?
Яна вам нудная, шэрая, сумная.
Ясце яе бульбу, ясце яе сала,
А самі былі толькі ў мінскім ДУМе
Ды чулі аднойчы імя Купалы.
Не бачыце света за ўласнай клумбай
У марах аб нейкім цудоўным раі.
Што вам да тых вялікіх Калумбаў,
Якія край ваш вам адкрываюць?

Туман плыве з нiзiны сiвы
Над нiвай голай i пустой
"Глядзiце, заяц варыць пiва", -
Жартуюць людзi мiж сабой.
...