Сёмае неба

Завязі на шчаслівыя астравы,
ветрам лагодным валасы, нібы кветкі, разьвей, зацалуй,
закалыхай, усыпі і музычнай мрояй мяне атумань,
і ў сьне на астравах шчасьлівых вызвалі ада сну.

Калі адыду, ня плач ты, жонка -
зазірну ў акно я промнем тонкім.

Калі ў шыбе промень замільгоча,
знай: то я. Твой месяц. Сэрца ночы.

Вецер вые. Што за боль! Сьвістам, аднак, якіх соснаў
высьвістаць нам боль стакроць большы, што песьню абарве ў вяках!
Хоць знаю: памром, каб вярнуцца, каб па люблінскай шашы роснай
зноў я цябе насіў на руках.