Сяргей Календа сур’ёзна прыйшоў у літаратуру ў 2009 годзе з выхадам кнігі "Помнік атручаным людзям". Яна нечым нагадвала дэбютны раман маладога празаіка Аляксея Талстога “Бег” – падзеі адбываюцца ў вялікім горадзе, досыць брутальны наратыў, з густым замесам нігілізму і сацыяльнага пратэсту.
Другой кнігай Календы нечакана стаў зборнік казак «Гісторыі (не) пра нас». Малады празаік прызнаўся журналістам, што пасля цяжкай, у сэнсе чытання і ўспрымання, дэбютнай кнігі вырашыў напісаць лёгкую. “У казках не трэба змагацца ў празаічнай прасторы, як у апавяданні, - сказаў Календа ў адным з інтэрв’ю. - Але ж нашмат лягчэй пра нешта сказаць чытачу.”
Трэцім зборнікам прозы Календы стаў “Іржавы пакой з белымі шпалерамі”. Працавітасць маладога пісьменніка ўражвае. Бо трэцяя кніга выглядае сапраўднай “цаглінай” аб’ёмам амаль у 400 старонак.
Зборнік складаецца з двух частак: “Волкі хлеб” – раздел, які аб’яднаў малую прозу пісьменніка, напісаную апошнім часам; і “Апранутыя апавяданні” – гэта тэксты літаратурнага праекта Календы, над якім ён працаваў у тым ліку ў нямецкім Веймары, дзе пражыў паўгода, атрымаўшы літаратурную стыпендыю. Ідэя праекта палягае ў там, каб апавядаць пра людзей праз рэчы з “сэканд-хэнду” – сутыкаючы лёсы старых і новых гаспадароў. Часам гэта наіўна, часам драматычна, часам схематычна і "алергічна".
6 понравилось
