Цитаты из книги Родныя дзеці

- Тварыць - штодзённа, апантана - Для чалавека значыць - жыць...

У нас не толькі гразь ды копаць - У нас Гісторыя была!

Мы - тройчы дзеці ў вечным крузе: Мы - дзеці роднае сям'і, І - дзеці Маці-Беларусі, І - дзеці Матухны-Зямлі. Трайны ён, круг, ды недзялімы: Бо сёння - як ні паглядзім - А лёс Дзяцей, і лёс Радзімы, І лёс Планеты - лёс адзін.

Рабі дабро! Хоць нават коштам Апошніх сіл, апошніх мук. І не пытай: каму? завошта? Рабі - без просьбаў і прынук!

Народ сябе пазнаць павінен! Народ – не зборышча, не гурт. Ён мусіць мець – інакш загіне!

… чалавек ўсё ж павінен Баяцца нечага ў душы...

Народ не гоніцца за смакам! Народ на градусы глядзіць!

Душа заўчасна абыдлела, У ёй – прычына ўсіх прычын.

Шануй душу сваю, народзе, І ўласнай памяці не траць, Каб у нязведанай дарозе Ахвярай хуткасці не стаць!

- Скажыце мне, а што павінна Лічыцца шчасцем у жыцці? - Па мне - з найлепшаю жанчынай Вось гэтак поручкі ісці.

Такі закон прыроды, маці, І ў ім ёсць сэнсу глыбіня: Раней, чым першы смех дзіцяці, Ты доўга чуеш плач штодня.

Ягоным смехам, словам, спевам Пасля ўмудрэеш... А спярша — Патрэбен плач, каб болем спелым Магла напоўніцца душа.

— Пашкадаваў купіць машыну - Дык езджу так. Чаго ж хацець? Цяпер, каб чуцца чын па чыну, Сваю «каляску» трэба мець.

Калі не ўзбіўся ты на ўласны На свой «Масквіч» або «жыгуль», Дык значыць ты — бядняк няшчасны, I для людзей ты — круглы нуль.

А калі ты ў сваёй бляшанцы Сядзіш на колах, дабрадзей,- Дык у цябе другія шанцы I на павагу ад людзей!

Адкуль? Мы бога не прасілі Узяць спагадна пад крыло. Адзінства з доляю Расіі Зарукай росквіту было.

Мы ад зямлі суздром залежым - Як і яна ад нас, людзей. Завошта ж мы яе драпежым - Штораз бяздумней і люцей?

«Каб песню, вартую народа, На поўны голас шчыра спець - Што трэба творцу? Вельмі многа! Радзіму ў сэрцы трэба мець! Каб кожны дзень твой быў узлётам Увысь, за звыклы небакрай - З яе высокім ладам-лёсам Ты ўласнай песні лад звярай! Памры - не дай сабе пад крылы Падвесіць фальшу страшны груз, Што з-пад нябёс на дол абрыне Тваю душу - у гразь і бруд!..»

...шчасця На свеце большага няма, Чым да людской душы дапасці, Каб засвяцілася яна.

...для творцы Навек пакінуць родны край - Усё адно што і памёрці...

Народ умее сумяшчацца,
Народ душою не азыз.
Не сумяшчаецца мяшчанства -
З капрызам дробязным капрыз!

Род звядзецца, калi магiл не шанаваць...

Жанчына можа, брат, жанчыне І болей выдаць «пад сакрэт»...