Ліст да страчанага сябра

– Дзеля гэтага людзі і нараджаюць дзяцей, – сказаў я. – Каб глядзець, як яны мяняюцца, развіваюцца... Тады ў іх заўсёды ўражанне, што ёсць нешта новае, – да таго часу, пакуль дзеці не плюнуць ім у твар.

Люты, як лістапад, – месяц, калі каханне пачынаецца ці памірае.

Некалі я пераказаў ёй тое, што некалі пасля маёй спробы самагубства мне сказаў псіхіятр, — што трэба проста жыць дзень за днём, не імкнучыся куды-небудзь з'ехаць, не імкнучыся ўсё зразумець.

Я падумаў, што, калі пачнецца мардабой, тупа будзе памерці, не дачытаўшы да канца "Сапраўднага жыцця Себасцяна Найта". На астатняе мне было напляваць. Але я заўсёды ўяўляю горшае.

Мне думалася, каханне заўжды будзе пачынацца з погляду, а яно пачынаецца з пытанняў

Гладыс, кажучы жыццю "не", разам з тым толькі й чакала ,каб гэтае жыццё яе аняло, прылашчыла яе і павяло за сабою. Аднак жыццё не цікавіцца тымі, чыё першае памкненне - сказаць яму "не".

Я ніколі яшчэ нікога не прыводзіў у свой пакой. Нікога. Я быў ўпэўнены, што ён нікому не спадабаецца і ніхто не зразумее, чаму ён падабаецца мне. У пэўным сэнсе, ён быў маёй таямніцай і маёй бядою.