Вянок

Як хораша, калі дзіцё
Пад сэрцам ціха зварухнецца,
І ўраз па целу разліецца
Яшчэ нязвычнае чуццё.
Душа – ў салодкім палусне,
І кажуць знакі чалавечка:
"Я – пценчык, ты – маё гняздзечка,
Не руш, не руш, не руш мяне!"

Іскрацца зорак сьняжынкі маркотна,
Збожжэ пакрьшося шызай расой...
Кіньмо жэ думкі аб долі гаротнай,
Хоць бы на момэнт спачынем душой!