Цитаты из книги Вянок

Як хораша, калі дзіцё Пад сэрцам ціха зварухнецца, І ўраз па целу разліецца Яшчэ нязвычнае чуццё. Душа – ў салодкім палусне, І кажуць знакі чалавечка: "Я – пценчык, ты – маё гняздзечка, Не руш, не руш, не руш мяне!"

Іскрацца зорак сьняжынкі маркотна, Збожжэ пакрьшося шызай расой... Кіньмо жэ думкі аб долі гаротнай, Хоць бы на момэнт спачынем душой!