Стихотворения и поэмы

Еўропай кулакі паўзніманы гадамі.
Крыем іх грукатам. Назад! Прэч!
Стала велічэзным комуністам-арганізатарам
нават сама Ільічова смерць.
Ужо над трубамі, мільёнаў рабочых
рукі магутна за дрэўка схапілі,
чырвоным сцягам Чырвоная плошча
угору ўздымаецца буйнаю сілай.
З гэтага сцягу складкаю кожнай
зноўку жывы, заклікае Ленін:
— Пролетарыі, стройся да бойкі апошняй!
Рабы, разгінайце спіны, калені!
Армія пролетарыяў, магутна яна!
Няхай жыве рэволюцыя радасная і скорая!
Гэта — адзіная вялікая вайна
са ўсіх, якія знала гісторыя.

Ім ужо зямное кулі мала.
І рукой, пярсцёнкамі усыпанай ўсяляк,
цягнецца раскормленая рука капітала
захапіць чужы гарляк.
Ідуць, жалезам бразгаюць і ляскаюць.
— Забівайце! двум буржуям цесна! —
Кожнае сяло — магіла брацкая,
гарады — завод пратэзны.
Скончылася — сталы накрылі чайныя.
Пірагом на стале перамога над светам.
— Слухайце магіл галасы нутраныя,
кастылёў кастан'еты!
Хутка новыя ваенныя пачуеце весці.
Не даруе час вам гэтую віну.
Ён узнімецца, прыдзе і ён абвесціць
вам і вашай вайне вайну! —

Да ўнукаў пішу ў невялічкі памер
пажыццёвы капіталізма партрэт.
Капіталізм у маладыя гады
быў хлопец нічога, і спрытны аж з лішкам:
першы работаў — не баяўся тады,
што ў яго ад работ пацямнее манішка.
Трыко феадальнае цесна, адно!
Лез не горай, чым сёння лезуць.
Капіталізм рэволюцыямі сваёй вясной
расцвіў і нават падпяваў „Марсельезу“.
Машыну ён выдумаў і узаконіў.
Людзі і тыя аддадзены — ей!
Ён па ўсім свеце зусім незлічона
рабочых напладзіў дзяцей.
Ён царствы і графствы ў нутро сваё змёў
з каронамі іх і з арламі.
Разбух, як біблейская карова, ці вол,
аблізваецца. Язык — парламент.
З гадамі знясілела мускулаў сталь,
ён раздабрэў і распух,
такім-жа з цягам часу стаў,
як і яго гросбух.
Палац збудаваў — не пабачыш такога!
Мастак — не адзін! —па сценах паёрзаў.
Падлога ампірыстая, столь ракаковая,
сценкі — Людовіка XIV, Каторза.

Мы открывали
       Маркса
           каждый том,
как в доме
    собственном
           мы открываем ставни,
но и без чтения
       мы разбирались в том,
в каком идти,
       в каком сражаться стане.
Мы
 диалектику
       учили не по Гегелю.
Бряцанием боев
       она врывалась в стих,
когда
  под пулями
        от нас буржуи бегали,
как мы
   когда-то
        бегали от них.
Пускай
   за гениями
         безутешною вдовой
плетется слава
       в похоронном марше —
умри, мой стих,
       умри, как рядовой,
как безымянные
        на штурмах мерли наши!
Мне наплевать
       на бронзы многопудье,
мне наплевать
       на мраморную слизь.
Сочтемся славою —
        ведь мы свои же люди, —
пускай нам
     общим памятником будет
построенный
      в боях
         социализм.