Хасан Туфан. Стихотворения

Ойткон иден:

«Эгэр сея калсан

Миннен башка берэр бутенне,

Сой... тик сой син

Миннан яхшыракны,

Сейма лекин миннон тубенне...»

Юлыктым мин быел бер чачкого

Котмагандэ, уйламаганда, -

Некь синдейге, синен шикеллего,

Ойтерсен ле синен дэвамга...

Тормышымнын синнен сонгысында

Тапканым юк иде ичкемне.

Нишларга сон? -

Бер кинеш бир мина:

Ул ар яктан

Синен шикелле...

«Нишлергэ соц?» дигэн сорау белон

Килем менэ росемен каршына...

Узен булсан агор,

Мондый уйлар

Килер идемени башыма?!

1957

***

«Таныш та тугел иден,

Э буген инде - дустым.

Бу ничек булды? - дисен, -

Собабе ни сон монын?»

Сабэплер бер-берсене

Ялганып туа-туа,

Мэнгеден бирле алар

Яшауне давам кыла.

Син эгор Венерада, Марста тугел икон,

Без эгор бер кичада

Бу Жирда берго икон, -

Мангедэн бирле, димак,

Сабаплар довам ито.

ам алар мина буген

Сине дус итеп кита.

1957