Рецензия на книгу

• 

  Torvald519 сентября 2017 г.

  Алену Браву пісьменніцай прымусіла стаць само жыццё. Яно было такое змястоўнае, падзейнае і эмацыйнае, што дзяўчына не магла не пачаць занатоўваць свае ўражанні і пачуцці на паперы.

  Дзяцінства ў яе было звыклае – нарадзілася ў Барысаве, дзе скончыла з залатым медалём спецыялізаваную школу з ангельскім ухілам. Затым была вучоба на факультэце журналістыкі БДУ. Падчас вучобы пазнаёмілася з кубінскім студэнтам, закахалася, узяла шлюб і з'ехала на Востраў Свабоды ўслед за мужам. Адсюль і пачынаюцца аноўныя прыгоды Алены Бравы. Вынікам асэнсавання гэтага жыццёвага перыяду і з'явілася аповесць «Каменданцкі час для ластавак». Як пісьменніца прызналася ў адным з інтэрв'ю: «З’яўленне твора сталася магчымым дзякуючы звычцы, якую маю з дзяцінства: весці дзённік. Падрабязна занатоўваць кубінскія ўражанні пачала ў час плавання па Атлантыцы, і скончыла апошнім сваім днём у Санцьяга-дэ-Куба».

  У аповесці «Каменданцкі час для ластавак» Алена Брава малюе ўсю тую прыгнечанасць, убогасць і шызафрэнічнасць жыцця на Кубе, калі з адным і тым жа тазам спачатку мыюць падлогу, а затым у ім мыць малое дзіця, бо ў сям'і толькі адзін таз. Калі з дзяцінства рыхтуюць памерці за партыю, а ў крамах нават алоўкі прадаюцца па талонах.

  Бадай у беларускай літаратуры няма больш шчырай пісьменніцы, чым Алена Брава. Прычым шчырасць яна лічыць асноўным інстументам літаратурнай творчасці, бо толькі шчырасць дазваляе праўдзіва даследаваць унутраны свет чалавека. А сваім настаўнікам называе француза Мішэля Уэльбека, якога лічыць адным з самых бязлітасна шчырых пісьменнікаў нашых дзён.

  Адрозніваецца Алена Брава і сваім стылем – псіхалагічным, эмацыйным, калі апавядаецца больш пра пачуцці і думкі, чым уласна пра падзеі. Відавочна, пісьменніца шмат чытала заходняй і лаціна-амерыканскай літаратуры і добра засвоіла літаратурныя ўрокі.

  Надзвычай шчырая і іншая аповесць, уключаная ў кнігу, - «Імя цэню – святло». Гэта расповед пра дзяцінства, пра тыя псіхалагічныя траўмы, які затым ператвараюцца ў фобіі. Пісьменніца надзвычай бязлітасная ў гэтым творы і да мінулай савецкай рэчаіснасці, і да адносін гераіні аповесці з маці, якая шмат пакутаў прыносіла сваёй дачцэ. Бадай такой шчырасці беларуская літаратура яшчэ не ведала.

  Пісьменніца прызнаецца, што разам са сваімі героіямі яна сама выціскае з сябе раба, бо свабода – цалкам унутраная якасць, якая не залежыць ад таго, дзе чалавек жыве і кім ён ёсць.

  5

  1,4K