Рецензия на книгу

• 

  Keltika1 февраля 2016 г.

  Ta książka koncentruje się tematy, które mnie interesują się trochę, to jest pełna nieuleczalnie chorych dzieci, ulicznego slangu, myśląc o Bogu, rozmowy z Bogiem. Poza tym, ja już zacząłam go czytać i odłożyłam, przetłumaczona na język rosyjski, nieprzyjemne do czytania, tekst wygląda bardzo szorstki, niezdarny. Polski, ze względu na ich funkcje, dostępne w książce ukrywa nierówności (gdzieś nawet, być może, wulgarność), tekst wygląda i jest postrzegany niemal piękny.
  Oscar ma dziesięć lat, on jest w szpitalu, że ma raka, leczenie nie daje rezultatów, chłopiec wie, że jest on skazany. Oscar jest przekonany rodziców kretynów, z nich trudno znaleźć wspólny język, i to znajduje ujście, kamizelkę, przyjaciółkę w twarz ciotki Róży, który pracuje w niepełnym wymiarze godzin wolontariuszką w szpitala. Ona nie jest młoda, widziała wiele, jej słowa i historie są proste, ale to wynika z siły życiowej, rzetelności, mądrości.
  Chłopiec będzie żył niewiele, zaledwie dwanaście dni, ale on mieszka na dobę w ciągu dziesięciu lat, na wszystkich etapach życia - dorastania, dorosłości, kryzys wieku średniego, starzenie się, śmierć się zbliża. I pisze listy do Boga, które tworzą tę historię.
  Autor, podobnie jak wielu przed nim i po nim, zamachnął się trudnych pytań, wiary i religii, ale do radzenia sobie z nich nie stać (i kto może to zrobić?). Oscar zadaje właściwe pytania, ale staje się im abstrakcyjne, standardowych odpowiedzi z serii: "Bóg jest cierpliwy i powiedział nam," i dlaczego jest to konieczne i pozostaje poza nieznane.
  W ogóle, w książce jest coś atrakcyjna-odpychające, opowieści ciotki Róży o swoich ostatnich walkach z różnego Stalowa Uda i jakiś tam Królewskie Cycki, na przykład. Istnieją pozytywne aspekty jak budowanie relacji z krewnymi i znalezienia harmonii z otoczeniem. Nie ma buntu i pokory, jest beznadzieja i światłem na końcu. A ponad tym wszystkim stoi Bóg, który każdy tworzy dla siebie.

  Отзыв на русском

  
  В этой книге сосредоточены темы, которые мне не слишком интересны, она переполнена смертельно больными детьми, уличным сленгом, размышлениями о Боге, разговорами с Богом. К тому же я однажды уже начинала её читать и отложила, так как в переводе на русский язык, читать её неприятно, текст выглядит очень грубым, топорным. Польский язык, в силу своих особенностей, скрадывает имеющуюся в книге грубость (где-то даже, наверное, пошлость), текст выглядит и воспринимается почти красиво и приятно.
  Оскару десять лет, он лежит в больнице, у него рак, лечение не даёт результатов, мальчик знает, что обречён. Оскар считает родителей кретинами, с ними сложно найти общий язык, и он находит себе отдушину, жилетку, приятельницу в лице тёти Розы, которая подрабатывает в госпитале волонтёркой. Она немолода, многое повидала, её слова и рассказы просты, но от неё исходит жизненная сила, надёжность, мудрость.
  Мальчику жить осталось немного, всего двенадцать дней, но он проживает день за десять лет, проходит через все этапы жизненного пути - взросление, зрелость, кризис среднего возраста, старение, приближение смерти. А ещё он пишет письма Богу, из которых и состоит эта история.
  Автор, как и многие до и после него, замахнулся на сложнейшие вопросы веры, религии, но справиться с ними ему не под силу (да и кто способен на это?). Оскар задаёт правильные вопросы, но получает на них абстрактные, стандартные ответы из серии «Бог терпел и нам велел», а зачем это надо так и остаётся за гранью непознанного.
  В целом, в книге есть что-то притягательно-отталкивающее, рассказы тёти Розы о своих прошлых боях со всякими Стальными Задницами и какими-то там Королевскими Сиськами, например. Есть и положительные моменты, как налаживание отношений с родными людьми и обретение гармонии с окружающими миром. Есть непокорность и смирение, есть беспросветность и свет в конце пути. А над всем этим возвышается Бог, которого каждый создаёт себе сам.

  7

  445