Рецензия на книгу

• 

  Krysty-Krysty13 марта 2015 г.

  Фантастическое содержание в форме платоновских диалогов. Чрезвычайно оригинальная, интересная штучка – эта книга. Попытка построения в будущем государства по Платону. Имитация платоновских текстов: экзамен дает нужную форму диалога, голограммы на экзамене – также диалоги (95% текста – диалоги, даже если в длинных репликах присутствует описание событий). Отсылки к платоновским образам: пещера! этические проблемы (правильно ли спасать одного человека, если он может принести гибель всему обществу?), парадоксальные вопросы с ответами.
  В чем фантастичность: закрытое государство пытается строить оптимальную модель общества, а талантливый ученый жаждет создать искусственный разум. Возможен ли генезис, эволюция искусственного интеллекта до самосознания полноценной личности? Главная, наверное, проблема литературы: что есть человек, что делает человека человеком?
  Парадоксально, но именно оригинальный подход содержит в себе художественную ловушку, художественный недостаток. Диалог – не вся жизнь, а только его часть. Так и эта книга дает впечатление частичности, неполноты, искусственности. Я не смогла поверить автору, постоянно смотрела на текст отклоненно, извне, не вживаясь в него, так как невольно оценивала удачи и неестественности (а также нелогичности) повествования.
  И горе мне, горе!.. Я расчитала то, что написано на обложке книги, кроме имени автора и заголовка. Это жестокий спойлер, из-за которого с середины книги я знала, чем все закончится...

  Фантастычны змест у форме платонаўскіх дыялогаў. Надзвычай арыгінальная, цікавая штучка – гэтая кніга. Спроба пабудовы ў будучыні дзяржавы паводле Платона. Імітацыя платонаўскіх тэкстаў: экзамен дае патрэбную форму дыялогу, галаграмы на экзамене – таксама дыялогі (95% тэксту – дыялогі, нават калі ў доўгіх рэпліках прысутнічае апісанне падзеяў). Адсылкі да платонаўскіх вобразаў: пячора! этычныя праблемы (ці слушна ратаваць аднаго чалавека, калі ён можа прынесці гібель усяму грамадству?), парадаксальныя пытанні з адказамі.
  У чым фантастычнасць: закрытае грамадства спрабуе будаваць аптымальную мадэль, а таленавіты навуковец прагне стварыць штучны розум. Ці магчымы генезіс, эвалюцыя штучнага інтэлекту ў самасвядомасць паўнавартаснай асобы? Найгалоўнейшая, мусіць, праблема літаратуры: што ёсць чалавек, што робіць чалавека чалавекам?
  Парадаксальна, што менавіта арыгінальны падыход утрымлівае ў сабе мастацкую пастку, мастацкі хіб. Дыялог – не ўсё жыццё, а толькі яго частка. Так, і гэтая кніга дае ўражанне часткавасці, непаўнаты, штучнасці. Я не змагла паверыць аўтару, увесь час пазірала на тэкст адхілена, звонку, не ўжываючыся ў яго, бо міжволі ацэньвала ўдачы і ненатуральнасці (а таксама нелагічнасці) аповеду.
  І гора мне, гора!.. Я расчытала тое, што напісана на вокладцы кнігі, акрамя імя аўтара і загалоўка. Гэта жорсткі спойлер, з-за якога з сярэдзіны кнігі я ведала, чым усё скончыцца...

  10

  62