Рецензия на книгу
Leviathan
Scott Westerfeld
Krysty-Krysty23 июля 2014 г."Много злых машинков" (Зорные войны. Эпизод 1).Сразу о трилогии.
Альтернативная история по событиям Первой мировой - действительно очень интересный стимпанковый мир. Генетически модифицированные животные дарвинистов и крутые машинки жестянщиков будят воображение, отличные иллюстрации помогают фантазии.
Чисто подростковая книга, даже скорее мальчиковая, потому что много стрелялок (палят-убивают направо-налево). Живые персонажи, как, например, женщина-профессор.
Из отрицательного: немного примитивный стиль, слишком много событий, которые очень быстро меняются, особенно во второй книге я путалась, в кого стреляют и с кем в данный момент воюют. А также: "у меня стр-р-рашная тайна, никому не скажу, ну разве тебе, и ему, и еще этому...". А также: "эх, никто не поможет, пойду-ка я всех победю и спасу". Некоторые диалоги пустоватые, а поступки персонажей заставляют логику морщиться.
Надо сказать, аудио ("Левиафан" и "Бегемот") неплохо начитано, иногда утомляет музыка, которая постоянно звучит фоном, зато взрывы переданы в соответствующих местах - эффект присутствия. (Ну и какие-то дурацкие песенки в самом конце)
Кстати, мое внимание к трилогии привлекло то, что названия книг соответствуют двум загадочным мощным животным (таинственный Левиафан - дракон или кит; а Бегемот из книги Иова - не совсем наш знакомый зверь) и одному богатырю из Ветхого Завета. Но, как я и предполагала, просто эти понятия давно стали для цивилизованного Запада "сухими метафорами". Никаких отсылок на Писание нету))
Хочу мультик!Адразу пра трылогію.
Альтэрнатыўная гісторыя паводле падзеяў Першай сусветнай -- дапраўды вельмі цікавы стымпанкавы свет. Генетычна мадыфікаваныя жывёлкі дарвіністаў і крутыя машынкі бляхароў будзяць уяўленне, выдатныя ілюстрацыі дапамагаюць фантазіі.
Чыста падлеткавая кніга, нават хутчэй хлопчыкавая, бо многа стралялак (страляюць-забіваюць налева-направа). Жывыя персанажы, як, напрыклад, жанчына-прафесар.
З адмоўнага: троху прымітыўны стыль, надта шмат падзеяў, якія вельмі хутка змяняюцца, асабліва ў другой кнізе я блыталася, у каго страляюць і з кім у гэты момант ваююць. А таксама: "у мяне стр-р-рашная тайна, нікому не скажу, ну хіба табе, і яму, і яшчэ гэтаму...". А таксама: "эх, ніхто не дапаможа, пайду-тка я ўсіх перамагу і ўратую". Некаторыя дыялогі пуставатыя, а ўчынкі персанажаў змушаюць логіку моршчыцца.
Трэба сказаць, аўдыя ("Левіяфан" і "Бегемот") няблага начытана, часам натамляе музыка, якая несупынна гучыць фонам, затое выбухі перададзеныя ў адпаведных месцах -- эфект прысутнасці. (ну і нейкія дурацкія песенькі ў самым канцы)
Дарэчы, маю ўвагу да трылогіі прыцягнула тое, што назвы кніг адпавядаюць двум загадкавым магутным жывёлам (таямнічы Левіяфан -- цмок або кіт; а Бегемот з кнігі Ёва -- не зусім наш знаёмы звер) і аднаму волату са Старога Запавету. Але, як я і меркавала, проста гэтыя паняткі даўно сталі для цывілізаванага Захаду "сухімі метафарамі". Ніякіх адсылак на Пісанне нямашака))
Хачу мульцік!1336