Рецензия на книгу

• 

  sergeybp2 мая 2021 г.

  Добротная книга настоящего писателя - забирает тебя сразу и до последней страницы. Да и потом может еще долго не отпускать. Сам сюжет и твое собственное его толкование вторичны. Все это отступает на второй, третий, самый дальний план, как на картинах Брейгеля, где из отдельных простых сюжетов складывается целый мир.

  Так и в “Сороке ...” Бахаревич тщательно, фрагмент за фрагментом выписывает банальную героиню в банальных реалиях мира, который своей абсурдностью будто повторяет то, что сейчас происходит в Беларуси да и в России в 2021 году. “Фашисты”, “экстремисты”, “террористы” и "простые законопослушные люди". Книга, кстати, написана в 2010-м году - невольно вспоминается еще одно жуткое пророчество - "День опричника" Сорокина.

  Вероника... Тысячи таких же наивных, искренних, ищущих ... исправно исполняют работу помощниц, организаторов, инкспекторов, администраторов ... с утра до вечера, иногда до поздна, с понедельника до пятницы, иногда в выходные, от отпуска до отпуска ... во имя ... Во имя? Просто добросовестно, не задумываясь, но с полной отдачей.

  Книга написана на "тарашкевице". Для меня это стало открытием, насколько беларусский язык может даже на бумаге быть настоящим, певучим. В то же время выяснилось, как много слов я не знал и порой даже не мог догадаться об их значении! Например: матузкі, аскепкі, слота, звада, замінаць, патыхаць, сьцёгна, сківіцы, зьнічка... Что ж, никогда не поздно учиться ))

  Несколько цитат себе на память.

  
  

  Я не магу, я зараз што-небудзь зламаю ці засьпяваю.

  ставіла касэту й клалася ў музыку, як у труну,

  для чалавека з заплюшчанымі вачыма заўжды адкрытыя ўсе дарогі.

  Мыць жанчыне валасы – ці ня самая інтымная ласка.

  Вераніка йшла за іхнымі сьпінамі ды думала пра тое, што на месцы камэнданта мусіць быць Ён, і на месцы Чэслава Карлавіча таксама, і на іншых месцах, у тым ліку ў яе ложку, над яе валасамі, штоночы, штораніцы, увесь, увесь, цалкам, дарэшты, дашчэнту, вось тады можна будзе гаварыць пра справядлівасьць.
  я нарэшце сфармуляваў для сябе, чым электронная пошта адрозьніваецца ад, так бы мовіць, жывой. Атрымаць жывы ліст – гэта тое самае, што праехаць па горадзе ў запрэжанай тройкай белых каней карэце, замест таго каб прамчацца па ім на мэтро.

  перасьцерагала ад памылак, бо – рана табе яшчэ, давучыся, нікуды яны ад цябе ня дзенуцца, гэтыя памылкі, якім адно толькі трэба, і наогул, нармальную памылку яшчэ пашукаць трэба, каб усё было ў гэтай памылкі як мае быць, і з рукамі, і з нагамі, і паміж ног, і каб грошы памылка ў дом прыносіла

  хто варты выгульваць сабакаў яе жаданьняў

  цяпер іншы час. Сэкс. Эротыка. Інтэрнэт.

  Ён нарадзіўся падчас вайсковай дыктатуры, але ж гэта ня робіць яго яшчэ нікім. ... Жыць у дзяржаве, дзе слова “мастак” лічылася сынонімам слова “лайдак-наркаман”, яшчэ ня значыла аўтаматычна стаць “мастаком”. ... Ён прайшоў праз катаваньні, але ж ці дадалі яны яму таленту? ... калі добра вывучыць прымітыўную душонку ласага на эзатэрыку й танны містыцызм чытача. ... ўсё, чаго чакае масавы чытач – гэта прыгожыя банальнасьці і простыя адказы. І алхімік узяўся за працу.

  сьверб над верхняй губой, і дарэмна яна ўглядалася перад сном у люстэрка – гэта трэба было рабіць сёньня з раніцы. У роспачы Вераніка паспрабавала выдаліць паскудзтва, і паскудзтва не марудзячы адгукнулася, імгненна вырасла амаль удвая. Зырка-чырвоны грыбок на дагэтуль такой беззаганнай лініі, ён адразу ж стаў цэнтрам Веранікі, яе сэрцам, яе мозгам, скопішчам усіх яе праклёнаў і няўдачаў.

  важна ня хто ты, а адкуль.

  “Аддам жыцьцё за Радзіму!” – казаў ён мне з выклікам, “Аддам радзіму за жыцьцё,” – адказваў я

  Абагульнены вораг заслугоўвае сьляпой нянавісьці. ... нас забіваюць у той момант, калі мы для забойцаў: ня “ён” ці “яна”, – проста “яно”.

  ад улады мне было трэба ня так ужо шмат: па сутнасьці, толькі аднаго – каб яна ня ведала пра маё існаваньне.
  

  3

  403