Рецензия на книгу

• 

  johatsuxx28 ноября 2020 г.

  Я дачытала кнігу нарэшце.
  Мне рэдка хочацца дзяліцца сваімі ўражаннямі больш падрабязна, чым "класна" ці "фігня". Але ёсць кнігі па тыпу бессэнсоўных антыраманаў ці "Элементарных часціц" Уэльбэка, і мне хацелася б нешта напісаць для сябе пра іх.
  Я пачала чытаць гэтую кнігу, таму што мне спадабалася анатацыя да яе.
  "Главный герой романа, французский ученый, одинокий и несчастный, добивается кардинальных изменений в биологии человека как вида, в результате чего приходит новое поколение счастливых и без устали ублажающих друг друга людей. Как это произошло и что из этого вышло, предстоит узнать читателю."
  Гучыць цікава. Але што я атрымала на самай справе?
  Гісторыю жыцця двух братоў, адзін з якіх - чувак, які ўвесь час мастурбуе на жанчын у транспарце, на сваю маці, на маленькіх дзяўчынак і ходзіць па месцах тыпу свінг-паці. у дадатак у яго шмат комплексаў, з якімі ён не можа справіцца ўсё жыццё. Сперма, пакуты, сперма, пакуты.
  Другі брат – яго супрацьлегласць, бо ён асексуал, які ніколі нікога не любіў і не можа любіць. Ён таксама пакутуе, але я так і не зразумела, чаму
  Канешне, я магу сказаць, што  не трэба было чакаць іншага – бо кніга апісвае час, калі адбылася сексуальная рэвалюцыя і людзі атрымалі свабоду на секс з кім захочаш, на аборты і г.д. І, напэўна, ад гэтага і пакутавалі.
  Ідэя антыўтопіі раскрылася толькі ў эпілогу – аказваецца, гэтая кніга – прысвячэнне нам, людзям, бо брат-асексуал, будучы біёлагам, здолеў адкрыць новую рэч, якая дазволіла знішчыць чалавечы род і зрабіць новы – бесполы, больш дасканалы.
  Не магу сказаць, што кніга мне не спадабалася, але калі я яшчэ раз вазьму ў рукі французскі раман, забіце мяне.

  Содержит спойлерыОткрыть

  7

  2,4K