Рецензия на книгу

• 

  Torvald513 февраля 2019 г.

  Валянціна Аксак. Лепшыя творы пішуцца з болю

  Лепшыя творы пішуцца з болю. Гэтую сэнтэнцыю ярка ілюструе новая кніга паэзіі Алеся Аркуша «Возера Вялікае», якая нядаўна пабачыла сьвет дзякуючы выдавецкай ініцыятыве «Полацкае ляда».

  Алесь Аркуш пачынаў свой літаратурны шлях вершамі, але ў апошнія гады амаль цалкам пераключыўся на прозу. Адзін за адным ён выдаў пяць раманаў. І вось новая кніга паэзіі — «Возера Вялікае». Яна прысьвечаная бацькам аўтара, якія ня так даўно пакінулі гэты сьвет.

  пабачыліся абняліся
  і разьвіталіся
  да наступнай Радаўніцы

  Возера Вялікае — гэта родныя мясьціны маці паэта, куды ў маленстве ён часта прыяжджаў. Гукі, пахі, відзежы тых ваколіцаў асабліва выразна абудзіліся пасьля таго, як хата продкаў абязьлюдзела. Але ў падсьвядомасьці ўсё захавалася нязьменным.

  упарта згадваю
  адну і тую ж відзежу
  па вузкакалейцы
  едзе цягнічок
  гружоны торфам
  так выразна яго бачу
  што магу
  распазнаваць лічбы
  на бартах вагонаў
  грукоча цягнічок коламі
  мільгаціць у вачах лічбамі
  ужо і сьледу не засталося
  ад той вузкакалейкі
  а цягнічок усё некуды
  сьпяшаецца

  Ці вось яшчэ:

  чаму я заўсёды
  пазнаю цябе
  вецер з аеравым пахам

  Незваротны сыход родных абвастрае ўнутраны зрок, выхоплівае з краявіду ня бачныя раней праявы.

  ля драўлянай капліцы
  якая хутчэй награваецца
  ад веснавога сонца
  шчыльным гуртом
  грэюцца замшэлыя
  уросшыя ў зямлю
  надмагільныя камяні

  Душа, збалелая ў суме па страчаных крэўных, робіць простыя, здавалася б, адкрыцьці.

  раптам усьведамляеш
  у гэтай капліцы
  сумоўнічалі з Хрыстом
  тры пакаленьні тваіх продкаў

  На ўласным шляху да вечнасьці паэта часта наведвае пачуцьцё дарогі ў нікуды.

  бляклае сьвятло месяца
  ледзь прыкметная дарога
  і ўсё
  і больш нічога
  толькі поле і дарога
  у нікуды
  да месяца
  і зор

  Вярэдзіць паэтаву душу і марнасьць многіх ведаў і ўмельстваў, калі ніхто ў свой час не навучыў галоўнаму — гадаваць жыцьцё.

  калі зьбіраў пад дзедавым
  дубам жалуды
  згадаў як у школе
  на ўроках працы
  нас вучылі рабіць
  зь іх чалавечкаў
  і цэлы дзень
  думка не давала
  мне спакою
  чаму нас не навучылі
  расьціць з жалудоў
  сапраўдныя дрэвы

  12

  304