Як адна вясна...

І яшчэ я зразумеў, чаму маці гэтак моцна любіла вясну. З вясной была звязана надзея на ўрадлівае лета, рупную восень і негалодную зіму.

І чаго толькі не пакажуць табе воблакі! Вось ляціць самалёт. Вялізны, бухматы. Такіх, канечне, не бывае. <...> Толькі ён нядоўга цешыць твае вочы. Вось паціху адвальваецца правае крыло, а левым крылом і носам ён ужо ўразаецца ў агромністую воблачную скалу і зліваецца з ёю. Але ж неба вялікае. Толькі сачы за ім, і ты ўбачыш яшчэ больш дзівосныя карціны. Там мядзведзь на фурманцы едзе, а там воўк апускаецца на парашуце. І адкуль гэта ён? І куды?..

<...>, у нас не было звычкі да сантыментаў, - відаць, спрадвечная галеча атручвала пяшчоту і ласку, толькі ў глыбіні душы магло захавацца сапраўднае пачуцце.