У ранейшыя эпохі беларусам было дазволена спяваць песні, пераказваць казкі, танцаваць улюбёныя танцы, маляваць абразы ды карціны...
Але ім было забаронена мысліць.
І гэтая забарона была татальнай.
І толькі пасля паўстання незалежнай дзяржавы прыгнётам стрыманая прага мыслення выбухнула з неверагоднай моццу.
Пра гэтую падзею ды яе герояў і распавядае кніга “трэба ўявіць Сізіфа шчаслівым”.
Гэта гісторыя паўставання дыскурса беларускага мыслення як такога (і некаторыя залічаць гэтую кнігу да жанра мемуараў).
Яшчэ з пары Асветніцтва трымалася меркаванне, што чалавеку можна забараніць усё, нават дыхаць напоўніцу, аднак нельга забараніць мысліць. Наіўная аблуда. Безумоўна, нейкаму асобнаму чалавеку на пэўны час складана забараніць мысліць, а вось грамадству агулам — яшчэ як можна.
— Да Вас, Пракопавіч, шмат людзей збярэцца на пахаванне, і ў Акудовіча будуць людзі, а да мяне дык ніхто не прыйдзе. — Чаму?! — здзівіўся Някляеў. — Бо я вас усіх перажыву...