Açıkçası tanımını okuyunca, bana biraz 'Aynı Yıldızın Altında', biraz Goethe, biraz Camus’nün 'Veba'sı ve biraz da 'Trainspotting' kafasında bir şey gibi geldi. Yani yine bir dram bekliyordum: hastane ortamında acıdan, çirkinlikten falan bahsedip felsefe yapan tipik ağır bir hikâye. Hadi önce, klasik simgeleri hızlıca bir gözden geçirelim — hani derslerde ilk anlatılanlar var ya
1. Otobiyografik Olması Bu kitap sadece bir “edebî eser” değil, bayağı kişisel bir itiraf aslında. İşin ironik yanı şu: başkaları acıyı hayal ederken, Peyami Safa gerçekten yaşıyordu. Çünkü yazar da yıllarca kahramanına verdiği aynı hastalıkla uğraşmış.
2. Romanın Dili Burada her şey sade ve güzel: kitap bir günlük formatında yazılmış. Anlatım tarzı — doğrudan ve dürüst. Bir sayfada hayatın anlamını sorguluyor, öbür sayfada ise “taze kadavra”i anlatıyor. (Hani zıt kelimelerin komikliğine kendi de şaşırmıştı ya — hatırladınız mı?)
3. En Önemlisi: Nüzhet’in Karakteri Genelde Nüzhet bir umut, gençlik, sağlık sembolü olarak görülür. FAKAT! Bu nasıl “ışıklı aşk”mış, insanı hastalıktan çekip çıkaran ilham falan? Cidden soruyorum: kitabı okudunuz mu siz? Bu karakter bildiğiniz narsist ve manipülatör! Kahramandan yaşça büyük — onun ona aşık olduğunu fark etmemesi imkânsız. İsterseniz kanıtları da sayayım: – Sadece çocuk en zayıf hâlindeyken yanında. – Şefkat vaat ediyor ama her sözünde, her hareketinde bir soğukluk, bir mesafe var. – Güç vermek yerine şüphe aşılıyor: “Doktor Ragıp da beni istiyor…” Erenköy’den sıkıldım, keşke Berlin’e gitsem…” (Oraya da nişanlısı götürmek istiyor zaten!) Ve en can alıcısı: Fark etmediniz mi? Çocuk iyileşmeye başlar başlamaz, Nüzhet hikâyeden yok oluyor. Hayatından da. O aslında hastalığın bir uzantısı gibi. Nüzhet, onun zayıflığından besleniyor — ve sonunda bir belirti gibi kayboluyor. Geçmiş bir semptom gibi.
Açıkçası ben bu kitabı önce “zavallı bir çocuğun acıklı hikâyesi” sanmıştım — ama karşıma kısa, felsefi bir büyüme hikâyesi çıktı.
33 понравилось
