Ucho Igielne

Сон должен быть как смерть. Ничего, а после пробуждения - обычный день, как будто жизнь только-только начинается. Сны обескураживают, часто заставляют предполагать Бог весть что. Даже подталкивают к самоанализу. Тем более, не люблю чьих-то снов, в которых я кому-то снился. Потому как непонятно: что кроется за тем, что я ему снился? Ясно, что не мог присниться без причины. Ну, и ищи эти причины, забивай этим себе голову, мучайся в догадках: что и почему он хочет переложить на тебя. Что он пытается сбросить с себя и перекинуть на тебя, чтобы ему было легче, хотя тебе будет тяжелее. Тем более, что за сны - не отвечает. А вообще-то, наверное, должен.

Sen powinien być jak śmierć. Nic, a po przebudzeniu zwyczajny dzień, jakby się życie dopiero zaczynało. Sny ciążą, zniechęcają, często każą się domyślać Bóg wie czego. Nawet zmuszają do tropienia siebie. Tym bardziej nie lubię czyichś snów, w których się komuś śniłem. Bo co się za tym kryje, że mu się śniłem? Nie mogłem się przyśnić bez powodu, wiadomo. No i szukaj powodów, zachodź w głowę, dręcz się, że czymś cię chce obarczyć. Że próbuje coś zrzucić z siebie i przerzucić na ciebie, aby mu było lżej, chociaż tobie będzie ciężej. Zwłaszcza że za sny się nie odpowiada. A może powinno.

Я бежал через эту давнюю дикую, зеленую долину в Игольчатое Ушко. Стоял уже на краю уходящей вниз лестницы, стучал тростью о ступеньку ниже, проверяя, насколько глубже должен теперь пасть, чем в прошлый раз. Видимо, гораздо глубже, потому что так же проверил и следующую ступеньку, и следующую. Как можно быть таким старым, подумалось мне, даже не знаю. В его возрасте уже мало что остается от этого мира, следовательно, куда он идет, где, зачем?"..

Biegłem przez tę dawną dziką, zieloną dolinę do Ucha Igielnego. Stał już na brzegu tych spadzistych schodów, stukał laską w schodek poniżej, sprawdzając, o ile głębiej musi teraz zstąpić niż poprzednim razem. Widocznie stwierdził, że jest dużo głębiej, bo podobnie sprawdził i następny schodek, i następny. Jak można być takim starym, pomyślałem, a nawet zezłościło mnie to. W jego wieku już mało co ze świata zostaje, więc gdzie on idzie, po co?