Сон должен быть как смерть. Ничего, а после пробуждения - обычный день, как будто жизнь только-только начинается. Сны обескураживают, часто заставляют предполагать Бог весть что. Даже подталкивают к самоанализу. Тем более, не люблю чьих-то снов, в которых я кому-то снился. Потому как непонятно: что кроется за тем, что я ему снился? Ясно, что не мог присниться без причины. Ну, и ищи эти причины, забивай этим себе голову, мучайся в догадках: что и почему он хочет переложить на тебя. Что он пытается сбросить с себя и перекинуть на тебя, чтобы ему было легче, хотя тебе будет тяжелее. Тем более, что за сны - не отвечает. А вообще-то, наверное, должен.
Sen powinien być jak śmierć. Nic, a po przebudzeniu zwyczajny dzień, jakby się życie dopiero zaczynało. Sny ciążą, zniechęcają, często każą się domyślać Bóg wie czego. Nawet zmuszają do tropienia siebie. Tym bardziej nie lubię czyichś snów, w których się komuś śniłem. Bo co się za tym kryje, że mu się śniłem? Nie mogłem się przyśnić bez powodu, wiadomo. No i szukaj powodów, zachodź w głowę, dręcz się, że czymś cię chce obarczyć. Że próbuje coś zrzucić z siebie i przerzucić na ciebie, aby mu było lżej, chociaż tobie będzie ciężej. Zwłaszcza że za sny się nie odpowiada. A może powinno.
Ваша оценка