Ваша оценкаГэта перавыданне паспяховай кнігі, у якой распавядаецца пра прыгоды аматара выпіць, а таксама пра тое, як герой кнігі пераспрабаваў многія спосабы барацьбы з алкагалізмам і, нарэшце, знайшоў свой шлях. У кнізе даволі імёнаў легендарных дзеячаў беларускай культуры: Кіма Хадзеева, Міхася Стральцова, Міколы Капыловіча і іншых. Аўтар, апісаўшы гісторыю свайго п'яна-цвярозага жыцця, не п'е вось ужо дзевяты год.
Рэкамендуецца прачытаць усім, нават таму, хто не бачыць праблемы.
Рейтинг LiveLib
4,1
11 оценок
- 545%
- 436%
- 318%
- 20%
- 10%
Ваша оценкаПрочитали 12Хотят прочитать 12
Рецензии
xbohx21 мая 2018Читать далееПрывітанне, я Наста, мне 24. І я ніколі не спрабавала алкаголь. З кожным годам гэтая фраза спараджае ўсё большую колькасць пытанняў у мой адрас. “А ты цяжарная? Нават піва не п’еш? Можа хварэеш? Антыбіётыкі п’еш? Можа ўсё ж такі хоць кілішак?” — гэта толькі малая колькасць нетактоўных і бязглуздых пытанняў, якія я часта чую, калі адмаўляюся выпіць. Вось так і жыву здаровым і абсалютна цвярозым жыццём. Таму нават не ведаю, ці маю я права чытаць такія кнігі і асуджаць людзей, апісаных у ёй.
Анатоль Астапенка (пад псеўданімам Антон Кулон) напісаў кнігу пра свой няпросты шлях змагання з алкагольнай залежнасцю. Першапачаткова яна выйшла 6 гадоў таму ў выдавецтве “Логвінаў”, а гэтае выданне, адрэдагаванае і дапоўненае, пабачыла свет у выдавецтве Галіяфы. Паводле адукацыі аўтар — фізік-тэарэтык, але відавочны талент да пісьменніцтва ў яго ёсць (дарэчы, твор выдадзены ў аўтарскай рэдакцыі). Кніга напісаная добрай мовай і выглядае лепш, чым творы некаторых прафесійных літаратараў.
Кніга дзеліцца на тры часткі. У першай чытача чакаюць алкагольныя гісторыі пра аўтара і яго сяброў па келіху. Не думайце, што будзеце чытаць гэтую частку як зборнік анекдотаў “з жыцця п’яных”, бо некаторыя гісторыі заканчваюцца сапраўднымі жыццёвымі драмамі і нават смерцю іх удзельнікаў. Жартоўных здарэнняў тут зусім няшмат, а вось трагічных хапае. Сярод герояў фігуруюць вядомыя асобы, літаратары, музыкі, бо ў аўтара даволі шырокае кола знаёмстваў у свеце мастацтва.
Другая частка яшчэ больш драматычная, паколькі ў ёй праз алкагалізм аўтара адбываюцца страшныя рэчы, якія, аднак, становяцца каталізатарам на шляху да цвярозага жыцця. Адсюль пачынаецца доўгі шлях па скасоўванні грамадзянства краіны Алкаголіі. У трэцяй частцы якраз апісваецца гэты шлях: праз кадзіраванне да царквы і сустрэч АА (ананімных алкаголікаў). Гэтая частка кнігі можа напружана чытацца атэістамі, бо ў ёй сцвярджаецца важнасць веры ў бога на шляху да цвярозасці.
Вельмі суб’ектыўныя аўтарскія разважанні пра шлях веры, які будзе прымальны далёка не для ўсіх, мяркую. Але гэта яго гісторыя, а не практычны дапаможнік па выхадзе з запою. Вельмі важна, што спадар Анатоль знайшоў у сабе смеласць, каб падзяліцца сваёй гісторыяй з чытачамі і, магчыма, нават дапамагчы каму-небудзь.
Даволі часта ад людзей з пэўнымі залежнасцямі мы чуем: “Ды я магу кінуць, калі захачу”. Марку Твэну прыпісваюць аўтарства наступнай фразы: “Кінуць курыць лёгка, я ўжо тысячу разоў кідаў”, і ў гэтым уся сутнасць любой залежнасці. Аўтар даводзіць, што алкагалізм — гэта невылечная хвароба. Немагчыма прыйсці да лекара і сказаць: “Вылечыце мяне ад алкагалізму”. Ён не прапіша вам курс цудадзейных лекаў, так як і аўтар у сваёй кнізе не вынаходзіць панацэю. Ягоны шлях да цвярозага жыцця цярністы, поўны зрываў і запояў, аднак і праз 15 гадоў цвярозага жыцця ён усё роўна працягне называць сябе алкаголікам.
Яшчэ колькі гадоў таму Беларусь узначальвала рэйтынг краін з самай вялікай колькасцю ўжывання алкаголю насельніцтвам, потым апусцілася на 2 месца, саступіўшы Літве, але ўсё роўна гэтыя факты пужаюць. 15 літраў чыстага этылавага спірту ў год на кожнага чалавека ва ўзросце ад 15 гадоў. Хочацца недарэчна пажартаваць, што раз я не п’ю, то нехта выпівае мае 15 літраў.
Важная і страшная кніга, якая можа дапамагчы алкаголікам паглядзець на сваё жыццё з боку і задумацца над зменамі, а людзям, якія не п’юць, дасць цярпенне і разуменне ў дачыненні да алкаголікаў. Бо ніхто не ведае, з чым яму давядзецца сутыкнуцца ў жыцці.
Кожны можа кінуць піць, але некаторым гэта ўдаецца зрабіць пры жыцці.
”✔
10 понравилось417
SashaLesnik7 мая 2026Піць ці не піць?
Читать далееАлкалгалізм стаў настолькі звычнай з'явай, што амаль не выклікае эмоцый у звычайнага чалавека. Вось наркаманія - тое зусім іншая справа, страшная. А алкагалізм... Ну алкаш пракляты, ну што з яго узяць, хай качаецца сабе, псуе сваё жыццё. Стаць алкаголікам проста - у крамах ёсць усё патрэбнае на любы выбар. А калі яшчэ і кампанію знойдзеш - дык наогул прыгажосць. Але дзе тая мяжа, калі яшчэ можна ці ўжо хопіць?
Я не гартаў "Сінюю кнігу", калі набываў яе. Прачытаў анатацыю і падумаў, што гэта можа быць цікава - чалавек у ёй расказвае пра свой досвед у алкагалізме. Ці чытаў я раней пра такое? Здаецца не, а значыць можа быць вельмі цікава.
Кнігу можна падзяліць на две часткі. У першай расказвацца пра "п'яныя" 70-80-ыя. Дзе пілі (месцы), што пілі, з кім пілі ў Мінску. Антон Кулон (гэта псеўданім) апавядае пра тое, дзе куціла інтэлігенцыя Мінска. Успамінаюцца даволі буйныя імёны, як Шамякін ці Крапіва. А таксама розныя паэты, пісьменнікі, кінарэжісёры, эканамісты, мастакі, эканамісты, ці, як сам аўтар, вучоныя-фізікі. Апавяданне ідзе у выглядзе кароткіх успамінаў. Кожная частка - гэта ці пра канкрэтнае месца, ці пра канкрэтнага чалавека альбо групоўкі людзей. У адным з водгукаў прачытаў, что гэта "вясёлая" частка. Я не магу сказаць, што мне было весела. Чыталася лёгка, так, але я разумеў, што гэта ўсё пра п'яных людзей, шмат з якіх у выніку сышлі з жыцця з-за гарэлкі. На п'яную галаву валіцца шмат прыгод, так, але і шмат такога дрэннага, чаго не было б, калі б не алкаголь. Гэта быццам бы і прышпільна, але і сумна ж на самой справе. Мне было цікава чытаць пра тое, як жылі вядомыя людзі таго часу. Напрыклад, хто хадзіў у Дом Друку, а потым знімаў стрэс куфлем піва ці пляшкай віна. Даволі страшна, што з'ява была распаўсюджаная, пілі масава. Але было весела (пакуль белачка яшчэ не прыйшла). Цікава, што людзі лёгка маглі паехаць па запрашэнню да амаль незнаёмага чалавека на другі бок СССР. І ў дарозе пілі, і па прыездзе. Гублялі грошы, рэчы, навуковыя працы. Ламаліся сем'і... Зараз, як мне здаецца, зусім другое жыццё. І людзі іншыя.
Так што калі цікава даведацца, як пілі у Мінску творчыя людзі - будзе цікава. Антон Кулон за руку правядзе, усё пакажа і раскажа.
А вось другая частка - больш маралізатарства і сухі сведкі пра тое, як можна кінуць піць. У аўтара гэта трымалася зрабіць. Але каб атрымалася, трэба было дасягнуць самага дна. Другая частка вельмі адрозніваецца ад першай. Яна сур'ёзная, там больш апавядаецца пра Бога, які і дапамог знайсці выйсце аўтару. Куды ісці, пра што думаць, што рабіць і каму маліцца. Бо там далей, калі нічога не рабіць, только крыж на магілцы.
Кніга незвычайная, чытаць спадабалася. Але яна невясёлая, як нехта можа падумаць. Спадзяюся, камусьці яна дапаможа. Было сапраўды цікава пачытаць пра Мінск 70-80-х.5 понравилось26
