Логотип LiveLibbetaК основной версии
Обложка
User AvatarВаша оценка
4
(1)

Іншы сьвет

Густаў Герлінг-Грудзіньскі
У сакавіку 1940 года дваццаціаднагадовы паляк, былы студэнт Варшаўскай Палітэхнікі Густаў Герлінг-Грудзіньскі, актывіст і суарганізатар падпольнай незалежніцкай групы, на шляху з Львова ў Літву быў арыштаваны НКВД як «германскі шпіён» і атрымаў пяць гадоў канцлагера. У студзені 1942 пасля аб'явы сухой галадоўкі яму ўдалося дамагчыся амністыі (паводле Дамовы Сікорскага - Майскага) і выйсці на волю. Паміж гэтым - голад, зьнясільваючая праца, мароз і людзі-зьвяры. Пра гэта, то бок пра два гады ж...

Рейтинг LiveLib

4,0
1 оценка
  • 5
    0%
  • 4
    100%
  • 3
    0%
  • 2
    0%
  • 1
    0%
User AvatarВаша оценка
Прочитали 1Хотят прочитать 1

Цитаты

  • Аватар пользователя
    akrav_azlani29 августа 2017 г.

    Позьнім вечарам мы ішлі на вакзал, горад быў амаль пусты. Вуліцы, вылізаныя дажджом, паблісквалі ў чорным вечаровым сьвятле, як доўгія стужкі сьлюды. Паветра наплывала душнаю цёплаю хваляю, а поўная Дзьвіна неспакойна шумела над гнуткімі масткамі. На вузкіх вулках мяне чамусьці ахоплівала пачуцьцё, што адусюль праз шчыліны ў аканіцах на нас глядзяць вочы. Толькі на цэнтральнай вуліцы рух трохі ажывіўся, але людзі моўчкі абміналі нас, не паварочваючы галавы, гледзячы ў зямлю ці перад сабою невідушчымі вачыма. Пяць месяцаў таму мы праходзілі праз гэтыя самыя вуліцы Віцебску ў сьпякотны чэрвеньскі дзень, аддзеленыя ад ходнікаў сталёвай лініяй штыкоў. Дзьвіна лянотна цякла ў высахлым рэчышчы, па вуліцах, ліпкіх ад сьпякоты, хуткаю хадою ішлі спрацаваныя мінакі, перакідваючыся рэдкімі словамі й не спыняючыся: чыноўнікі ў заломленых шапках, рабочыя ў зашмальцаваных камбінэзонах, хлопцы з рэчмяшкамі, салдаты ў высокіх, сьмярдзючых ад ваксы ботах, кабеты ў брыдкіх паркалёвых сукенках. Я шмат аддаў бы за тое, каб пабачыць вясёлых, гаваркіх людзей! Мы міналі дамы з адчыненымі вокнамі, на якіх не было стракатых фіранак, крадком зазіралі ў двары, дзе не сушылася бялізна, бачылі замкнёны касьцёл з надпісам „Антирелигиозный музей”, вялізную чырвоную зорку на шпілі ратушы, чыталі лёзунгі на вулічных расьцяжках. Гэта быў ня Горад Смутку; гэта быў горад, у якім ніколі ня ведалі радасьці.

    Читать далее
    1
    139
Все цитаты

Подборки с этой книгой

Все подборки